Muğla’nın Fethiye ilçesindeki tarihi Paspatur Çarşısı’nda yaşanan olay, yalnızca bir hırsızlık iddiası olarak görülmemeli. Güvenlik kameralarına yansıyan görüntüler, insanlığın ve vicdanın ne kadar ağır bir sınavdan geçirildiğini de gözler önüne seriyor.
İddiaya göre bir genç aniden fenalaşarak yere yığılıyor. Böyle bir durumda insanın aklına gelen ilk şey, yerdeki kişinin nefes alıp almadığını kontrol etmek, ambulans çağırmak ve yardımına koşmak olmalı. Ancak olayda şüpheli olduğu belirtilen kişinin yardım eli uzatmak yerine baygın haldeki gencin cebine yöneldiği öne sürülüyor.
İnsanın en savunmasız anından faydalanmak, yalnızca cebindeki parayı almak değildir. Aynı zamanda toplumdaki güven duygusunu, dayanışmayı ve “Zor durumda kalırsam biri bana yardım eder” düşüncesini de çalmaktır.
Çünkü hepimiz bir gün sokakta fenalaşabilir, kaza geçirebilir veya çevremizdekilerin yardımına ihtiyaç duyabiliriz. Böyle anlarda yanımızdaki insanların bizi korumasını bekleriz. Yerde yatan bir insanı fırsat olarak görmek ise vicdanın sustuğu, çıkarın insanlığın önüne geçtiği tehlikeli bir noktadır.
Olayın güvenlik kameralarına yansıması ve şüphelinin polis ekiplerinin çalışması sonucu yakalanarak tutuklanması, adli sürecin işlediğini gösteriyor. Ancak mesele yalnızca bir kişinin cezaevine gönderilmesiyle kapanmamalı. Toplum olarak şu soruyu kendimize sormalıyız: Ne zaman yardıma muhtaç bir insanı “insan” olarak görmekten vazgeçip onu fırsat olarak görmeye başladık?
Elbette bir kişinin davranışı bütün topluma mal edilemez. Her gün kazazedelere yardım eden, kayıp cüzdanları sahiplerine ulaştıran, tanımadığı insanların hayatını kurtarmak için çabalayan binlerce vatandaşımız var. Fakat bu tür olaylar, vicdanın ve toplumsal sorumluluğun sürekli canlı tutulması gerektiğini hatırlatıyor.
Tarihi Paspatur Çarşısı’nda yaşanan olaydan geriye yalnızca yaklaşık 6 bin liralık bir hırsızlık iddiası kalmadı. Yerdeki bir insana uzanması gereken elin, onun cebine uzandığına dair utanç verici bir görüntü kaldı.
Unutmayalım; insanlık, kimsenin görmediği anda yaptıklarımızla ölçülür. Yere düşen birinin cebine değil, eline uzanabildiğimiz sürece toplum olabiliriz.
YORUMLAR