Sivas’ta yaşayan Murat Cingöz, 35 yılda 15 binden fazla model otomobil biriktirmiş. Raflar dolmuş, duvarlarda yer kalmamış, sonunda tavana bile binlerce maket araba yerleştirilmiş.

İlk duyulduğunda insanın aklına şu soru geliyor:

Bir insan neden 15 bin model otomobil biriktirir?

Kimi bunu gereksiz bir uğraş olarak görebilir. Kimi “Bu kadar oyuncakla ne yapılır?” diye sorabilir. Ancak bazı koleksiyonlar yalnızca eşya biriktirmek değildir. İnsan bazen anılarını, çocukluğunu, heyecanlarını ve hayatının farklı dönemlerini de biriktirir.

Murat Cingöz’ün koleksiyonu da tam olarak böyle görünüyor.

Ailenin en küçük çocuğu olduğu için kardeşlerinden oyuncaklar alan Cingöz, çocukluk döneminde başlayan merakını yıllar boyunca sürdürmüş. 1991 yılında satın aldığı ilk model araba ise bu büyük koleksiyonun başlangıcı olmuş.

Bugün o odada yalnızca Hot Wheels, Matchbox, Tomica veya Mini GT marka otomobiller bulunmuyor. O raflarda 35 yılın sabrı, emeği ve hatırası duruyor.

İnsanların huzur bulma yöntemleri birbirinden farklıdır. Bazıları yürüyüşe çıkar, bazıları müzik dinler, bazıları kitap okur. Kimi bahçeyle uğraşır, kimi balık tutar. Murat Cingöz ise stresli zamanlarında model arabalarla dolu odasına giriyor.

Odayı “terapi odası” olarak tanımlaması aslında çok şey anlatıyor.

Günümüzde birçok insan yoğun iş temposu, ekonomik sıkıntılar ve günlük hayatın baskısı altında yaşıyor. Herkesin kendine ait bir nefes alma alanına ihtiyacı var. Cingöz için bu alan, tavandan duvarlara kadar model otomobillerle kaplı bir oda olmuş.

Ancak burada önemli bir ayrım var.

Bir hobi insanın hayatını güzelleştiriyor, stresini azaltıyor ve sorumluluklarını aksatmıyorsa son derece değerlidir. Fakat her biriktirme davranışını da sorgulamadan “terapi” olarak tanımlamak doğru olmayabilir. Çünkü bir hobi, insanın maddi imkânlarını zorlamaya veya yaşam alanını sağlıksız hale getirmeye başladığında farklı bir boyut kazanabilir.

Bu nedenle mesele kaç parça eşya biriktirildiğinden çok, bu uğraşın insanın hayatındaki yeridir.

Murat Cingöz’ün koleksiyonunda dikkat çeken bir başka nokta ise sabırdır. Günümüzde çocuklar ve gençler her şeye hızla ulaşmak istiyor. Bir ürün alınıyor, kısa süre kullanılıyor ve ardından yenisi isteniyor. Koleksiyonculuk ise tam tersine uzun vadeli ilgi, düzen ve devamlılık gerektiriyor.

Bu açıdan bakıldığında koleksiyon yapmak çocuklara önemli alışkanlıklar kazandırabilir. Araştırmayı, korumayı, sınıflandırmayı ve sabretmeyi öğretebilir. Fakat çocukların kötü alışkanlıklardan uzak kalmasının tek yolu koleksiyon yapmak değildir. Asıl belirleyici olan, aile ilgisi, sağlıklı sosyal çevre, eğitim ve çocuğun kendisini ifade edebileceği alanların oluşturulmasıdır.

Yine de bir çocuğun belirli bir alana ilgi duyması küçümsenmemelidir.

Çünkü bugün “oyuncak” olarak görülen küçük bir otomobil, yıllar sonra o kişinin hayatındaki en değerli hatıralardan birine dönüşebilir. Buradaki değer her zaman parayla ölçülmez. Bazen küçücük bir maket, kaybedilen bir yakını, eski bir doğum gününü veya çocukluk evini hatırlatır.

Murat Cingöz’ün odası bu nedenle yalnızca bir koleksiyon odası değildir.

O oda, çocuklukla yetişkinlik arasında kurulmuş bir köprüdür. Her rafta ayrı bir hikâye, her modelde ayrı bir zaman dilimi vardır.

Kimimiz hatıralarımızı fotoğraf albümlerinde saklarız, kimimiz eski mektuplarda. Kimimiz ise binlerce küçük otomobilin arasında.

Önemli olan kaç eşya biriktirdiğimiz değil, o eşyaların bize ne hatırlattığıdır.

Çünkü bazı insanlar bir odada 15 bin maket otomobille yaşamaz.

Aslında 35 yıllık hatıralarıyla birlikte yaşar.