Gün geçmiyor ki korkularımıza bir yenisi daha eklensin. Ülke olarak yine kötü günler ile sınandığımız bir haftayı daha geride bıraktık; fakat üzerimizde kalan, yoğun anksiyete yaşadığımız bu dönemlerde bir de üzerine farklı obsesyonların eklenmesi oldu.
Afyon’da yaşanan o üzücü ve bizleri dehşete düşüren olayın üzerinden günler geçmesine rağmen tedirginliği hâlâ üzerimde...
İnsanın kendini güvende hissettiği alanları vardır. Bunlar; şahsi olarak belli bir değer karşılığında sahip olduğu özel mülkiyetleri ve binek araçlarıdır. İnsanlar bu alanların içinde kendilerini koruduklarına inanırlar. Nasıl ki bir ev, bir sıcak yuva bizi dış etkenlerden koruyorsa; bir araç da hareket hâlindeyken çevreden gelebilecek olumsuzluklara karşı koruma sağladığı ve işlerimizi kolaylaştırdığı için tercih edilir. Fakat geçen hafta Afyon’da yaşanan bu korkunç olay, bendedir ki tüm bu güvenlik algısını delip geçti.
Her şeyden habersiz şekilde güne başlayan kadın öğretmenlerimiz, tarlasında aracıyla bekleyen köylü vatandaşımız, birlikte yol alan iki genç ve çocuğunu okuldan almak için aracına binmek üzereyken ağır yaralanan bir anne... Toplam 8 kişi ve hepsi de bu kahreden olaydan bağımsız, günlük yaşamlarını sürdürmek ve hayatın akışına uyum sağlamak adına güne başlayan insanlardı...
Artık şunu da gördük: Aracımızın içinde dahi güvende değiliz! Herhangi bir saldırgan, araçtayken bile mesafe gözetmeksizin hayatımızı keyfi bir şekilde sonlandırabiliyor. Bu son derece ürkütücü bir durum ve eminim benim gibi pek çok kişi de aynı korkuyla aracına biniyor, aynı endişeyle direksiyon sallıyordur. Trafik başlı başına bir keşmekeşken, artık sağımızı solumuzu ekstra bir tedirginlikle kontrol etme ihtiyacı duyuyoruz.
Bu dehşet verici tablo, bireysel silahlanmanın ve denetimsiz silah erişiminin toplum üzerine saldığı felaketi bir kez daha tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriyor. Herkesin kolayca silaha ulaşabildiği, öfke patlamalarının ve cinnet anlarının ateşli silahlarla birer katliama dönüştüğü bir ortamda hiçbirimiz güvende olamayız. Silahlanmanın yaygınlaşması bireysel güvenliği sağlamak bir yana; sokakları, yolları ve hatta kendi özel araçlarımızı bile birer potansiyel tehlike alanına dönüştürüyor. Bir anlık cinnetin, trafikteki küçük bir tartışmanın ya da kontrolsüz bir öfkenin telafisi imkânsız acılara yol açmasını engelleyen tek şey, silahın o ellerde hiç bulunmamasıdır.
Bireysel silahlanmanın yasalarla sıkı bir şekilde denetlenmesi, erişiminin zorlaştırılması ve bireysel silah kaygısının tamamen önüne geçilmesi, toplumsal barış ve huzurumuz için artık ertelenemez bir zorunluluktur. Herkesin silah sahibi olduğu bir toplumda tek kazanım daha fazla korku, daha fazla kayıp ve derinleşen travmalardır.
Bu denli kontrolümüz dışında gelişen toplumsal travmalar karşısında yine de tamamen çaresiz değiliz. İçinde bulunduğumuz bu yoğun anksiyete döngüsünü kırabilmek için öncelikle kontrol edebileceğimiz unsurlara odaklanmamız ve toplumsal olarak daha güvenli bir çevre talebimizi gür sesle dile getirmemiz gerekiyor. Sürekli felaket haberlerine ve dehşet detaylarına maruz kalmak, zihnimizin tehlike alarmını açık tutarak obsesif korkuları besler; bu nedenle bilgi akışını sınırlamak ruhsal sınırlarımızı korumanın ilk adımıdır. Günlük rutinimizi sürdürürken, yaşadığımız haklı korkuyu kabullenip dengeli bir tedbir alışkanlığı geliştirmek son derece kıymetlidir. Unutmamalıyız ki gerçek güvenlik hissi, sadece zihnimize telkin vermekle değil; silahın değil insani değerlerin ve caydırıcı adalet mekanizmalarının hakim olduğu bir toplumda birlikte yaşayabilmekle mümkündür.
