Bir okul koridorunda yaşanan olay, aslında hepimize unutmaya başladığımız bir gerçeği yeniden hatırlattı: Bu dünyayı hâlâ iyi insanlar güzelleştiriyor.
Asansör bozuluyor… Bedensel engelli bir öğrenci üst katta mahsur kalıyor… Günlük hayatın telaşında birçok kişinin “Birileri ilgilenir” diyerek geçip gidebileceği bir anda, bir müdür yardımcısı sessizce öğrencisinin yanına gidiyor. Hiç düşünmeden onu sırtına alıyor ve merdivenlerden tek tek aşağı indiriyor.
Belki birkaç dakikalık bir görüntüydü…
Ama o birkaç dakikanın içinde vicdan vardı.
Merhamet vardı.
İnsanlık vardı.
Bugün çocuklara matematik, fen, tarih öğretiyoruz. Ama bazen bir öğretmenin sessizce yaptığı bir davranış, bütün ders kitaplarından daha güçlü bir eğitim veriyor. Çünkü gerçek eğitim; empatiyi, yardımlaşmayı ve “yanındayım” diyebilmeyi öğretebilmektir.
O görüntülerde sadece Abdullah Akgüneş’in fedakârlığı yoktu. Tekerlekli sandalyeyi el birliğiyle taşıyan öğrenciler de vardı. Arkadaşlarını yalnız bırakmayan genç yürekler vardı. Kimsenin “Bana ne?” demediği bir dayanışma vardı.
Belki de bugün toplum olarak en çok ihtiyacımız olan şey tam da bu…
Birbirinin yükünü omuzlayan insanlar.
Sosyal medyada milyonlarca görüntü akıp gidiyor. Kavga, öfke, hakaret, tartışma… İnsan bazen iyiliğin azaldığını düşünüyor. Ama sonra bir öğretmen çıkıyor karşımıza. Bir çocuk arkadaşının sandalyesine sarılıyor. Ve içimizden biri sessizce şöyle diyor:
“İyi insanlar hâlâ var.”
İşte umut da tam burada başlıyor.
Çünkü bir toplumun geleceğini sadece binalar, yollar ya da teknolojiler belirlemez. Bir çocuğun düştüğünde onu kaldıran insanlar belirler. Zor anında sırtında taşıyan öğretmenler belirler. Arkadaşını yalnız bırakmayan öğrenciler belirler.
O yüzden bugün bu köşeden sadece bir teşekkür bırakmak istiyorum:
İyi ki varsınız.
Vicdanını kaybetmeyen güzel insanlar…
İyi ki hâlâ bu dünyanın içinde yürüyorsunuz.
YORUMLAR