Marmara Denizi’nin ortasında bir ada… Adı Paşalimanı. Balıkesir’in Erdek ilçesine bağlı, insanların yıllardır yaşam mücadelesi verdiği, ulaşımın zor, imkânların sınırlı olduğu bir yer. Ancak bu kez Paşalimanı Adası, doğal güzellikleriyle değil, insanın vicdanını sızlatan bir olayla gündeme geldi.

Bir vatandaş kalp krizi geçirdi. Yakınları yardım istedi. Ambulans beklendi. Dakikalar geçti. Ve sonunda bir insan hayatını kaybetti. Ardından yaşananlar ise en az ölümün kendisi kadar yürek burkucuydu.

Çünkü bu ülkede, 2026 yılında, bir insanın cenazesini muhafaza edebilmek için dondurma dolabına ihtiyaç duyuldu.

Evet, yanlış okumadınız. Yaz aylarında dondurma satmak için kullanılan bir dolap, bu kez bir insanın son yolculuğuna uğurlanmasını beklediği yer oldu.

İnsanın aklına ister istemez şu soru geliyor: Biz ne zaman insan hayatını bu kadar çaresizliğe mahkûm ettik?

İddialara göre, sabaha karşı fenalaşan Mahmut S. için yakınları hemen 112 Acil Çağrı Merkezi’ni aradı. Ancak adada sabit ambulans bulunmadığı gerekçesiyle hastanın Balıklı İskelesi’ne getirilmesi istendi. Ailesi, kalp krizi geçiren yakınlarını bir panelvan aracın arkasına yatırarak iskeleye götürdü.

Sabah saat 06.15…

Bir aile, sevdiklerini hayatta tutabilmek için iskelede yardım bekliyordu. İddiaya göre yaklaşık 45 dakika boyunca beklediler. Kıyı Emniyeti ekipleri geldiğinde ise artık çok geçti.

Bir insanın yaşamla ölüm arasındaki mücadelesi, bir iskelenin soğuk betonlarında son bulmuştu.

Elbette kalp krizi geçiren her hastanın kurtarılabileceğini söylemek mümkün değil. Ancak her vatandaşın zamanında ve yeterli sağlık hizmetine ulaşma hakkı olduğunu söylemek için doktor olmaya da gerek yok.

Peki, Paşalimanı Adası’nda yaşayan insanlar neden acil bir durumda ambulansa ulaşmakta güçlük çekiyor? Neden adada sürekli görev yapan bir doktor bulunmuyor? Neden yıllardır bu eksiklikler giderilmiyor?

Asıl konuşmamız gereken mesele tam da bu.

Üstelik acı hikâye ölümle de bitmedi.

Mahmut S.’nin cenazesi, yakınlarının adaya ulaşması beklenirken camiye götürüldü. Ancak adada morg bulunmuyordu. Cenazelerin muhafazası için kullanılan soğutmalı tabutun da bozuk olduğu anlaşıldı.

Ve geriye, insanın içini acıtan o görüntü kaldı.

Bir dondurma dolabı…

Düşünün, bir aile hem yakınını kaybetmenin acısını yaşıyor hem de onun cenazesini uygun koşullarda muhafaza edebilmek için çözüm arıyor.

Bir insan yaşarken sağlık hizmetine, öldüğünde ise morga ulaşamıyorsa burada yalnızca bir eksiklikten değil, ciddi bir kamu hizmeti sorunundan söz etmek gerekir.

Paşalimanı Adası’nda hastane yok. İddialara göre sağlık ocağında yalnızca bir sağlık görevlisi bulunuyor, doktor ise haftada bir gün görevlendirmeyle geliyor. Üstelik adada okul da bulunmadığı belirtiliyor.

Şimdi soruyorum: Bu adada yaşayan insanlar Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı değil mi? Vergi vermiyorlar mı? Sağlık hizmetlerinden yararlanmak onların da hakkı değil mi?

Bir insanın yaşadığı yerin ada olması, onun temel hizmetlerden mahrum bırakılmasını haklı çıkarabilir mi?

Elbette hayır.

Bugün Paşalimanı’nda yaşanan bu acı olay, yalnızca bir ailenin dramı olarak görülmemeli. Çünkü mesele Mahmut S.’nin ölümünden çok daha büyük.

Mesele, bir adanın yıllardır çözüm bekleyen sorunları.

Mesele, sağlık hizmetlerine erişimde yaşanan eşitsizlik.

Mesele, acil durumlarda dakikaların ne kadar değerli olduğunun unutulması.

Ve mesele, vatandaşın en zor anında yanında olması gereken kamu hizmetlerinin yeterliliği.

Buradan Balıkesir İl Sağlık Müdürlüğüne, Sağlık Bakanlığına, Erdek Belediyesine, Balıkesir Büyükşehir Belediyesine ve ilgili bütün kurumlara sormak gerekiyor:

Paşalimanı Adası’nda neden sürekli hizmet veren bir acil sağlık ekibi yok? Acil hastaların anakaraya ulaştırılması için nasıl bir sistem uygulanıyor? Bu sistemin yeterliliği en son ne zaman denetlendi? Adada neden morg hizmeti bulunmuyor? Soğutmalı tabutun bakımından kim sorumlu? Vatandaşların yıllardır dile getirdiği belirtilen talepler neden karşılık bulmadı?

Bu soruların yanıtlanması gerekiyor. Üstelik yalnızca açıklama yapılarak değil, somut adımlar atılarak.

Çünkü insan hayatı ihmale gelmez.

Bugün Mahmut S.’nin ailesi yas tutuyor. Yarın aynı çaresizliği başka bir ailenin yaşamayacağının garantisi var mı?

Bir adada yaşamak, kaderine terk edilmek anlamına gelmemeli.

Devletin sunduğu temel hizmetler, yalnızca şehir merkezlerinde yaşayan vatandaşlar için değil, en uzak köyde, en küçük yerleşim yerinde ve denizin ortasındaki bir adada yaşayan insanlar için de erişilebilir olmalı.

Paşalimanı Adası’nın insanları lüks istemiyor.

Bir hastane, ulaşılabilir bir doktor, acil durumda zamanında müdahale edebilecek bir sağlık sistemi ve hayatını kaybeden yakınlarını insan onuruna yakışır koşullarda uğurlayabilecekleri temel imkânlar istiyor.

Bunlar ayrıcalık değil, en temel haklar.

Bir insanın cenazesinin dondurma dolabında bekletilmek zorunda kalması, yalnızca bir adanın değil, hepimizin üzerinde düşünmesi gereken bir utanç tablosudur.

Şimdi yapılması gereken, bu olayı birkaç gün konuşup unutmak değil. İddiaları bütün yönleriyle araştırmak, sorumlulukları belirlemek ve Paşalimanı Adası’nın sağlık ve altyapı sorunlarına kalıcı çözümler üretmek.

Çünkü bugün konuştuğumuz bir dondurma dolabı olabilir.

Ama asıl mesele, o dolaba sığdırılmaya çalışılan bir cenazeden çok daha büyük.

Asıl mesele, bir insanın yaşam hakkının ve ölümünden sonra da onurunun ne kadar korunabildiğidir.

Ve unutmayalım…

Denizin ortasında yaşamak zor olabilir. Ama bir insanı çaresizliğin ortasında bırakmak, hiçbir gerekçeyle kabul edilemez.