Bazen bir insanın yüreğine dokunmak için büyük sözlere, gösterişli davranışlara gerek yoktur. Bazen bir çift çamurlu çizme, bize insanlığın, merhametin ve saygının ne demek olduğunu yeniden hatırlatır. İşte Balıkesir’in Havran ilçesinde yaşanan o olay, tam da böyle bir hikâye...
Hayatın telaşı içinde ne çok şeyi unutuyoruz değil mi?
Birbirimize saygı duymayı, gönül almayı, karşımızdaki insanın emeğini görmeyi, en önemlisi de insan olmanın güzelliğini...
Ama bazen öyle bir olay yaşanır ki, bütün bu unuttuklarımızı bir anda hatırlarız.
Havran’da yaşanan o küçücük olay da benim yüreğime işledi.
Bir tarafta alın teriyle ekmeğini kazanan, toprağa emek veren bir zeytin üreticisi...
Diğer tarafta makamının yüksekliğini değil, insanlığının büyüklüğünü gösteren bir kamu görevlisi...
Ve aralarında geçen, belki de yıllarca unutulmayacak birkaç cümle...
“Ayağının çamur olması önemli değil. Kalbin çamur olmasın.”
Ne kadar derin, ne kadar anlamlı bir söz...
Hüseyinbeşeler Mahallesi’nde zeytin üreticiliği yapan Levent Koca, tarladaki işinden çıkıp ehliyet işlemleri için Havran İlçe Nüfus Müdürlüğü’ne gidiyor.
Ayağında çamurlu çizmeleri var.
O çizmelerde yalnızca çamur yok aslında...
Sabahın erken saatlerinde başlayan bir emeğin izi var.
Toprağın kokusu var.
Zeytin ağaçlarının altında geçirilen saatler var.
Evine helal ekmek götürmeye çalışan bir insanın alın teri var.
Ama Levent amca, bütün o yorgunluğunun arasında bir şeyi düşünüyor:
“Ben bu çamurlu çizmelerle içeri girersem yerleri kirletirim.”
Ve çizmelerini kapının önünde çıkarıyor.
Çoraplarıyla içeri giriyor.
Düşünebiliyor musunuz?
Kendi işini görmek için gittiği bir kamu kurumunda, başkasının emeğine saygısızlık etmemek için böyle bir incelik gösteriyor.
Belki o binayı temizleyen görevliyi düşünüyor.
Belki ardında kirli ayak izleri bırakmak istemiyor.
Belki de kimse ona böyle davranmasını öğretmedi; o zaten hayatı boyunca böyle yaşadı.
Çünkü bazı insanların nezaketi kitaplardan değil, yüreklerinden gelir.
İşte tam o sırada Havran İlçe Nüfus Müdürü Erhan Dayı, Levent Koca'nın çoraplarıyla dolaştığını fark ediyor.
Ve öyle bir davranış sergiliyor ki, insanın boğazı düğümleniyor.
Çizmeleri getirtiyor.
Eğiliyor...
O çamurlu çizmeleri kendi elleriyle üreticinin ayaklarına giydiriyor.
Ardından o unutulmayacak sözleri söylüyor:
“Ayağının çamur olması önemli değil. Kalbin çamur olmasın kalbin. Senin gibi abilerimiz bizim başımızın tacıdır.”
İşte insanlık bu!
İşte makamın, unvanın, koltuğun ötesindeki gerçek büyüklük bu!
Bir müdür düşünün...
Karşısındaki insanın ayakkabısını giydirmeyi kendine küçüklük saymıyor.
Bir üretici düşünün...
Girdiği binayı kirletmemek için kendi rahatından vazgeçiyor.
Biri saygının, diğeri merhametin en güzel örneğini gösteriyor.
Ve ortaya hepimizin ders çıkarması gereken bir tablo çıkıyor.
Aslında o gün Havran'da yalnızca bir çift çizme giydirilmedi. İnsanlığın hâlâ yaşadığına dair umutlarımız da yeniden yeşerdi.
Bugün toplum olarak ne kadar da ihtiyacımız var böyle görüntülere...
İnsanların birbirini makamına, parasına, kıyafetine göre değerlendirmediği günlere...
Bir çiftçinin çamurlu çizmesinden utanmadığı, bir yöneticinin vatandaşının önünde eğilmeyi gurur meselesi yapmadığı güzel günlere...
Çünkü insanın değeri, ayağındaki ayakkabının temizliğiyle ölçülmez.
İnsanın değeri yüreğinin temizliğiyle, davranışlarının güzelliğiyle ölçülür.
Toprağa basan ayaklar kirlenebilir.
Çizmeler çamura bulanabilir.
Eller nasır tutabilir.
Üst baş toz olabilir.
Ama yeter ki kalpler kirlenmesin.
Yeter ki vicdanlarımız çamura bulanmasın.
Yeter ki insanlığımızı kaybetmeyelim.
Ben bu hikâyede iki güzel insan görüyorum.
Biri, kimsenin emeğine zarar vermemek için çizmelerini çıkaran Levent Koca...
Diğeri, o emeğin karşısında saygıyla eğilen Erhan Dayı...
İkisi de bize çok önemli bir şey öğretiyor:
İnsan olmak, bazen bir kapının önünde çizmelerini çıkarmaktır. Bazen de o çizmeleri bir başkasının ayağına kendi ellerinle giydirmektir.
Bu davranışıyla hepimize örnek olan Levent Koca'ya da, makamından önce insanlığını konuşturan Erhan Dayı'ya da gönülden teşekkür etmek gerekiyor.
Çünkü bu memleketin yalnızca büyük yatırımlara, yüksek binalara, gösterişli makamlara ihtiyacı yok.
Bu memleketin güzel yürekli insanlara ihtiyacı var.
Birbirini anlayan, birbirine değer veren, birbirinin emeğine saygı duyan insanlara...
Ve son olarak şunu söylemek istiyorum:
Levent amca, senin çizmelerindeki çamur bu memleketin bereketidir.
Erhan Müdürüm, senin o çizmeleri giydirmek için eğilmen ise insanlığın en güzel hâlidir.
İyi ki varsınız...
İyi ki bu topraklarda hâlâ böyle güzel yürekli insanlar var.
Unutmayalım...
Çamur suyla temizlenir. Ama kirlenen bir vicdanı temizlemek, bir çift çizmeyi temizlemek kadar kolay değildir.
Ve ne mutlu ayağı çamurlu, yüreği tertemiz insanlara...
