Bazen hayatla ölüm arasındaki mesafe yalnızca birkaç saniyedir. Bazen bir insanın yeniden nefes alabilmesi, doğru zamanda uzanan bir ele bağlıdır. Konya’da yaşanan olay, yalnızca bir polis memurunun hayat kurtaran müdahalesini değil, eğitimin, soğukkanlılığın ve insan hayatına verilen değerin ne kadar önemli olduğunu bir kez daha gözler önüne serdi.
Hayatın ne zaman, nerede ve nasıl bir sınav çıkaracağını hiçbirimiz bilemeyiz. Sabah evimizden çıkarken sıradan bir gün geçireceğimizi düşünürüz. İşimize gider, alışverişimizi yapar, günlük telaşlarımızın içinde kayboluruz. Ancak bazen küçücük bir lokma, hatta bir fındık, bütün hayatımızı değiştirebilecek kadar büyük bir tehlikeye dönüşebilir.
Konya'da yaşanan olay da tam olarak böyleydi.
Kazım Karabekir Caddesi üzerinde bulunan Emniyet Müdürlüğüne ait bekleme noktasına gelen bir kadın, boğazına kaçan fındık nedeniyle nefes almakta güçlük çekiyordu. Konuşamıyor, derdini anlatamıyor, yalnızca işaretlerle yardım istiyordu.
İşte o an, saniyelerin ne kadar kıymetli olduğu bir kez daha ortaya çıktı.
Kadının yardım çağrısını fark eden Çevik Kuvvet Şube Müdürlüğünde görevli polis memuru Mehmet Paksoy, hiç vakit kaybetmeden harekete geçti. Aldığı eğitim sayesinde Heimlich manevrasını uygulayarak kadının boğazına takılan fındığı çıkardı.
Ve bir insan yeniden nefes aldı...
Bir düşünün...
O kadın yardım isteyebileceği bir noktaya ulaşamasaydı ne olacaktı? Karşısındaki polis memuru ne yapması gerektiğini bilmeseydi? O birkaç saniyelik müdahale gecikseydi?
İşte bu sorular, yaşanan olayın önemini daha da artırıyor.
Çünkü burada yalnızca bir kurtarma hikâyesi yok. Burada eğitimin hayat kurtaran gücü var. Burada görev bilinci var. Burada insan hayatını her şeyin üzerinde tutan bir anlayış var.
Polis memuru Mehmet Paksoy'un olay sonrasında yaptığı açıklama ise aslında bütün hikâyeyi özetliyor:
"Biz bu manevraların eğitimini İl Emniyet Müdürlüğümüz tarafından alıyoruz. Gerektiği zaman vatandaşlarımıza yardım ediyoruz."
Ne kadar sade ama bir o kadar anlamlı bir cümle...
Belki de yaptığı şeyin büyüklüğünü anlatmak için uzun cümlelere ihtiyaç duymadı. Çünkü onun için bu müdahale, aldığı eğitimin ve taşıdığı sorumluluğun doğal bir parçasıydı.
Oysa kurtarılan kadın için o anın anlamı çok daha büyüktü.
Yeniden nefes alabilmek, yeniden hayata tutunabilmek...
Bu olay bize başka bir gerçeği de hatırlatıyor.
İlk yardım bilmek bir ayrıcalık değil, toplumsal bir ihtiyaçtır.
Bugün sokakta, evde, okulda, restoranda ya da iş yerinde benzer bir olayla karşılaşabiliriz. Yanımızdaki bir insan aniden nefes alamayabilir. Bir çocuk yemek yerken boğulma tehlikesi geçirebilir. Sevdiğimiz birinin hayatı, bizim doğru müdahaleyi bilip bilmememize bağlı olabilir.
Bu yüzden ilk yardım eğitimlerini yalnızca sağlık çalışanlarının, polislerin ya da itfaiyecilerin alması yeterli değildir.
Hepimiz temel ilk yardım konusunda bilinçlenmeliyiz. Çünkü doğru uygulanan bir müdahale hayat kurtarırken, bilinçsizce yapılan bir hareket de tehlikeyi büyütebilir.
Konya'da yaşanan olayın güvenlik kameralarına yansıyan görüntüleri, belki birkaç saniyelik bir müdahaleyi gösteriyor. Ancak o birkaç saniyenin içinde yıllarca sürecek bir hayat saklı.
Bugün polis memuru Mehmet Paksoy'u konuşuyoruz.
Silahıyla, üniformasıyla ya da yetkileriyle değil; bilgisiyle, dikkatiyle ve bir insanın hayatına dokunan müdahalesiyle...
Çünkü kahramanlık her zaman büyük olaylarda, olağanüstü şartlarda ortaya çıkmaz.
Bazen bir bekleme noktasında, nefes alamayan bir insanın yardımına koşmaktır.
Bazen paniğe kapılmadan doğru olanı yapmaktır.
Bazen de hiç tanımadığınız bir insanın yeniden nefes almasını sağlamaktır.
Ve belki de en önemlisi, o insanın hayatında unutulmayacak bir iz bırakmaktır.
Konya'da görev yapan polis memuru Mehmet Paksoy, yaptığı müdahaleyle yalnızca bir kadının hayatını kurtarmadı; hepimize çok önemli bir mesaj verdi:
Bilgi hayat kurtarır. Eğitim hayat kurtarır. Duyarlılık hayat kurtarır.
Bugün o kadın evine dönebildiyse, sevdiklerine kavuşabildiyse ve yaşamına kaldığı yerden devam edebildiyse, bunda zamanında yapılan doğru müdahalenin payı büyük.
Bu nedenle Mehmet Paksoy'u tebrik etmek kadar, bu tür eğitimlerin yaygınlaştırılmasının önemini de vurgulamak gerekiyor.
Çünkü bir gün hepimiz bir Mehmet Paksoy'a ihtiyaç duyabiliriz.
Ya da belki bir gün, bir başkasının hayatındaki Mehmet Paksoy biz olabiliriz.
Unutmayalım, bazen bir hayat kurtarmak için süper kahraman olmaya gerek yoktur. Doğru bilgiye, cesarete ve yardıma ihtiyaç duyan bir insana uzanacak iki ele sahip olmak yeterlidir.