Bir insan ne kadar vicdansız olabilir? Bir bebeğin hayata tutunabilmek için verdiği mücadeleye uzanan yardım elini çalacak kadar mı? Bursa'nın Karacabey ilçesinde yaşanan olay, yalnızca bir hırsızlık değil, toplumun vicdanını yaralayan bir insanlık sınavıdır.
Bazen bir haber okursunuz, üzülürsünüz. Bazen öfkelenirsiniz. Bazen de ne söyleyeceğinizi bilemezsiniz. İşte Bursa'nın Karacabey ilçesinde yaşanan olay, tam da böyle bir olay.
Bir iş yeri düşünün… Kasanın üzerinde küçük bir kumbara var. İçinde belki beş lira, belki on lira, belki de bir çocuğun harçlığından ayırdığı birkaç madeni para…
Ama o kumbaranın içinde paradan çok daha değerli bir şey var: Bir bebeğin yaşama umudu!
SMA hastası bir bebeğin tedavisine destek olmak amacıyla konulan o kumbara, iş yerine giren bir şüpheli tarafından çalındı. Üstelik yaşananlar güvenlik kamerasına da yansıdı.
İnsan ister istemez soruyor:
Bir bebeğin sağlığı için toplanan paraya el uzatırken insanın eli hiç mi titremez?
O kumbaranın üzerinde yazan yardım çağrısı hiç mi düşündürmez? İçindeki paranın bir çocuğun tedavisine katkı sağlayacağı gerçeği hiç mi vicdanını sızlatmaz?
Çalınan Sadece Para Değil, Bir Bebeğin Umudu!
SMA hastası çocukların aileleri için hayat, çoğu zaman zamana karşı verilen zorlu bir mücadele demek.
Bir yanda evladının sağlığı için çırpınan anne babalar, diğer yanda tedavi masraflarını karşılamak için başlatılan yardım kampanyaları…
Kimi vatandaş maaşından ayırıyor, kimi öğrenci harçlığını bağışlıyor, kimi esnaf iş yerinin en görünür köşesine bir kumbara koyuyor.
Çünkü biliyorlar ki küçücük bir yardım bile büyük bir umudun parçası olabilir.
İşte Karacabey'de çalınan o kumbaranın anlamı da buydu.
Belki bir anne, o kumbaraya atılan her kuruşla evladının geleceğine dair biraz daha umutlanıyordu.
Belki bir baba, hiç tanımadığı insanların desteğini gördükçe yalnız olmadığını hissediyordu.
Peki ya o kumbarayı alıp giden kişi?
Onun için belki yalnızca içindeki para önemliydi. Ama geride bıraktığı şey, parayla ölçülemeyecek kadar büyük bir vicdan yarası oldu.
Yoksulluk Başka, Vicdansızlık Başka!
Elbette insanların hangi şartlarda yaşadığını, hangi çaresizliklerle mücadele ettiğini bilemeyiz.
Ancak hiçbir ekonomik sıkıntı, bir başkasının yaşam mücadelesine destek olmak için toplanan yardımı çalmayı haklı çıkaramaz.
Hele ki söz konusu, ağır bir hastalıkla mücadele eden küçücük bir bebekse…
Burada mesele yalnızca bir kumbaranın çalınması değil. Mesele, insanın başkasının acısına karşı duyarsızlaşması.
Bugün dönüp kendimize de sormamız gerekiyor:
Biz ne zaman bir bebeğin umuduna uzanan eli konuşacak kadar acı bir noktaya geldik?
İyiliğin bu kadar zor, kötülüğün bu kadar kolay olmaması gerekirdi.
Bir Kumbara Gitti, Peki Vicdanımız da mı Gitti?
Bu olayın bir başka acı tarafı da şu: Bir bebeğin tedavisi için yardım toplamak zorunda kalan aileler, zaten yeterince ağır bir yük taşıyor.
Bir de toplanan yardımların çalınması gibi olaylarla karşılaşmak, o yükü daha da ağırlaştırıyor.
Oysa toplum olmanın anlamı, zor durumda kalanın elinden tutabilmek değil midir?
Bir bebeğin yaşaması için başlatılan dayanışmada herkesin bir payı olabilir. Kimimiz maddi destek veririz, kimimiz kampanyanın duyulmasına yardımcı oluruz, kimimiz de yalnızca iyi dileklerimizle o ailenin yanında olduğumuzu hissettiririz.
Ama hiç kimsenin, o mücadeleden bir şey eksiltmeye hakkı yok.
Karacabey'deki olayın ardından umudumuz, şüphelinin bir an önce tespit edilmesi ve adaletin yerini bulması.
Ancak asıl dileğimiz, bu tür olayların bir daha yaşanmaması.
Çünkü bir toplumun gerçek zenginliği kasasındaki para değil, insanlarının vicdanıdır.
Ve son sözüm şu:
Bir bebeğin tedavisi için konulan kumbaraya el uzatmak, yalnızca bir yardım parasını almak değildir. O kumbaraya umutlarını bırakan insanların da yüreğini yaralamaktır.
Unutmayalım…
O kumbaranın içindeki para yeniden toplanabilir. Peki, kaybolan vicdan nasıl geri kazanılacak?