Her insanın hayatına zaman zaman birileri girer. Bazıları çok yakın arkadaşları olur, bazıları ise anlaşamazlar. Bu hayatımıza giren insanların, bizim hayatımızın şekillenmesinde önemli bir yere sahipler. Hani bir atasözü vardır ya üzüm üzüme baka baka kararır. İşte bu atasözü bizim kişiliğimizin arkadaş çevremize göre şekillendiğini gösteriyor. Veya benim annem şey der hep, eğer birisini tanımak istiyorsan çevresindekilere bak. Bence çok haklı. Çünkü bir insanın kişiliği gerçekten de çevresindekilere göre şekilleniyor.

Mesela en basitinden kötü alışkanlıklar. Arkadaşın der bir kereden bir şey olmaz denersin. Deneye deneye sende başlarsın, bağımlı olursun. O yüzden arkadaş seçimi oldukça önemli. Özellikle de ortaokul ve lise çağında. Kendimden biliyorum o yaşlarda insanlar bu tür şeyleri yapmaya daha eğilimli oluyor. Tam arkadaş edinme kaynaşma yaşı bana göre.

Benim yurtta olsun okulda olsun hiçbir arkadaşımın kötü alışkanlığı yok. Ama olsaydı belki benimde olurdu. Bunu bilemeyiz. Ben görüyorum. Çevremdeki çoğu insan arkadaş kurbanı. Herkes bu kötü alışkanlıklara olsun, başka şeylere olsun, hep arkadaş çevresi sayesinde yapmış, başlamış. O yüzden arkadaş seçimi oldukça önemli.

Dediğim gibi özellikle de lise çağında arkadaş seçimi oldukça önemli. Eğer senin bir hedefin varsa, başka hedefi olan birileriyle arkadaşlık etmen gerekir. Mantıklı bakınca eğer sen hedefi olmayan birisiyle arkadaş olursan, o kişi seni de hedefinden saptırır. Benim arkadaşlarımın hepsinin belirli bir hedefi, gelmek istediği yerler var. Benim liseye başlayana kadar öyle bir hedefim falan yoktu. Ama şu anda arkadaşlarım sayesinde bende bir şeyler olmak, bazı şeyleri başarmak istiyorum.

Veya şey de olabilir. Sen kötü birisisindir ama arkadaşın senin tam tersine oldukça iyidir. Sende onun yanında dura dura sende iyi bir insan olursun. İşte bu yüzden arkadaşlarımızı iyi seçmek gerekir. Bu durumda ailelerin de üzerine bir takım görevler düşüyor. Mesela bir anne ve baba çocuğunun arkadaşlık ettiği kişileri tanımalı.

Mesela ben kendimden örnek vermek istiyorum. Benim bir arkadaşım vardı. Annem bu kızı tanımıyor daha önce hiç konuşmadılar. Sadece benim anlatımlarımla biliyor. Bana o kızla arkadaşlık etme iyi birisi değil dedi. E ama anne sen o kızla hiç konuşmadın ki. Yani nerde biliyor olabilirsin? Ben fazla üstelemedim tamam dedim mesafemi koydum kıza. Sonrasında kızın gerçekten öyle birisi olduğunu gördüm. Yani çok şaşırmıştım. Daha kızla hiçbir sohbet muhabbeti yok annemin ama kızın kötü birisi olduğunu biliyor. Bu nasıl oluyor hala anlam veremedim.

Aileler hissediyor bence. Özellikle de anneler. İşte bu yüzden ebeveynlerin çocuklarıyla olan iletişimleri güzel olmalı. Çocuklar arkadaşlarıyla ailelerini tanıştırmalı, ailesi görüşmesine izin vermiyorsa görüşmemeli. Çünkü bir anne ve baba çocuğunun hiçbir zaman kötülüğünü istemez. Aksine hep iyi olsun, yüzü gülsün ister. En azından ben böyle düşünüyorum.

Yani insan, hayatına kimi alacağını iyi seçmeli. Çünkü bazen arkadaşlarımız yalnızca günlerimize eşlik etmez, gelecekte nasıl bir insan olacağımızda da büyük pay sahibi olurlar.