İnsan çocukken kurduğu hayallerin bir gün değişebileceğini pek düşünmüyor. Küçükken her şey daha kolay, daha güzel ve daha mümkün geliyor. Her şey tozpembe misali. Küçükken insanlar istediği her şeyi olabileceğini sanıyorlar. Mesela bende öğretmen olmak isterdim. Bir öğretmenim vardı hep onu örnek alırdım. Çok severdim onu. Hala da görüşüyoruz. Benim hayatıma birçok şey kattı. Bende tıpkı onun gibi olmak, çocukların hayatında bir öğretmenden çok, bir yol gösterici olmak isterdim. Çocukluk aklıyla bile bu tür şeyler düşünürdüm.
Zaman geçti. Hatta çok çabuk geçti. Ben büyüdüm, hayallerim, hedeflerim değişti. Hayata çok farklı bir bakış açısıyla bakmaya başladım. Ben değiştim. Ama o içimdeki küçük çocuğun hayali hep yerli yerinde kaldı.
Ben okulu hep çok sevdim. Bazı öğrenciler olur ya okuldan nefret eder. Ben onlar gibi değildim. Küçükken hep okula gitmek için heveslenirdim. Ablamı okula giderken görünce ona çok özenirdim. Sonra bende başladım, okulu sevdim. Okulu sevmemdeki en büyük etken ise bence öğretmenimdi. Bu yüzden de aynı onun gibi bir öğretmen olmak isterdim. Tabi bu fikrim zamanla değişti. Biraz daha büyüyüp ortaokul çağlarına gelince, hem öğretmenliğin zor bir meslek olduğunu, hem de çoğu öğretmenin işsiz kaldığını gördüm.
İnsan büyüdükçe yalnızca hayal kurmuyor, aynı zamanda o hayallerin gerçek hayatta ne kadar mümkün olduğunu da düşünmeye başlıyor. Belki de büyümek biraz böyle bir şeydi. Çocukken kalbimizin sesini dinlerken zamanla çevremizde gördüklerimiz, duyduklarımız ve yaşadıklarımız kararlarımızı etkilemeye başlıyor. Bir zamanlar gözümüzde büyüttüğümüz hayaller, yerini kaygılara bırakabiliyor.
İnsanın kararları değişse bile bazı hayalleri değişemiyor. Şimdi düşünüyorum da eğer öğretmenlerin iş bulması eskisi gibi kolay olsaydı acaba hala öğretmen olmak ister miydim? Yoksa hayat beni yine başka bir yola mı sürüklerdi? Bunun cevabını bilmiyorum ama bildiğim tek şey, insanın büyüdükçe istediği şeylerden uzaklaşabildiği.
Bugün geriye dönüp baktığımda, hayallerimin değişmesinde yalnızca benim kararlarımın değil, çevremde gördüğüm olayların da etkili olduğunu fark ediyorum. Belki de bu yüzden gelecekle ilgili kesin kararlar vermek yerine karşıma çıkacak fırsatları değerlendirmem gerektiğini düşünüyorum. Çünkü insanın düşünceleri zamanla değişebilir ve daha önce hiç aklında olmayan bir meslek, ileride kendisini bulduğu yer olabilir.
Sonuçta önemli olan, hangi mesleği seçersek seçelim severek yapmak ve kendimize uygun bir yol bulabilmek. Benim öğretmenlik hayalim bugün eskisi kadar ön planda olmasa da yine de içimde bir yerlerde hala duruyor. Belki yıllar sonra bu yazıyı tekrar okuduğumda düşüncelerimin ne kadar değiştiğini göreceğim. Çünkü büyüdükçe değişen yalnızca hayallerimiz değil, hayata bakışımız ve önceliklerimiz de oluyor.
Belki de büyümek, hayallerimizi tamamen geride bırakmak değil; onları hayatın gerçekleriyle yeniden değerlendirmeyi öğrenmektir.