Hayat bazen öyle ilginç manzaralar çıkarıyor ki karşımıza, insan ister istemez gülümsüyor. Hele bir de bu manzara Karadeniz'in o kendine has sıcaklığıyla birleşince ortaya hem tebessüm ettiren hem de düşündüren bir hikâye çıkıyor.

Bu kez hikâyemizin adresi Rize'nin Hemşin ilçesine bağlı Yaltkaya Köyü...

Kahramanımız ise ne bir siyasetçi ne de ünlü bir isim. Dört ayaklı, sadık ve oldukça sosyal bir dost: Ragnar!

Yaltkaya Köyü Muhtarı İbrahim İmamzade'nin Amerikan Terrier cinsi köpeği Ragnar, sahibine öylesine bağlı ki nereye gitse peşinden ayrılmıyor. Öyle ki muhtar kahvehaneye gidince Ragnar da onunla birlikte gidiyor. Hatta bazen okey masasında kendine bir yer bulup oyuna ortak oluyor.

Şimdi insan düşünmeden edemiyor...

Acaba Ragnar, okey masasındaki taşları mı takip ediyor, yoksa insanların birbirleriyle olan ilişkilerini mi gözlemliyor?

Malum, bizim kahvehanelerde okey oynamak ciddi iştir!

Bir taş yanlış atılsa kıyamet kopar. Gösterge unutulsa tartışma çıkar. Hele bir de karşı tarafın işine yarayacak taşı atarsanız vay halinize!

Ama Ragnar öyle mi?

Ne taş çalıyor ne oyun bozuyor ne de kaybedince masayı terk ediyor.

Sadece sahibinin yanında oturuyor.

Üstelik bunu öyle doğal yapıyor ki sanki yıllardır o kahvehanenin müdavimi!

İşin gülümseten tarafı bir yana, bu hikâyenin bence çok daha güzel bir tarafı var.

Sadakat...

Bugün insanların birbirine güvenmekte zorlandığı, dostlukların bazen küçük hesaplara yenik düştüğü bir dünyada, Ragnar'ın sahibinin peşinden ayrılmaması bize önemli bir şeyi hatırlatıyor.

Sevgi bazen büyük sözlerde değil, sessizce birinin yanında durabilmektedir.

Bir köpek düşünün...

Sahibi nereye giderse oraya gidiyor. Kahvehanede sohbet mi ediliyor? O da orada. Okey mi oynanıyor? Masada ona da yer var.

Ne makam istiyor ne mevki ne de karşılık bekliyor.

Tek istediği sevdiği insanın yanında olmak.

Bir de olayın başka bir yönü var.

Kahvehaneler Anadolu'da yalnızca oyun oynanan yerler değildir. Köyün gündeminin konuşulduğu, dertlerin paylaşıldığı, dostlukların pekiştiği sosyal alanlardır.

Şimdi o masalardan birinde Ragnar'ın bulunması, aslında insanla hayvan arasındaki dostluğun ne kadar doğal ve güzel olabileceğini gösteriyor.

Elbette herkes hayvanları sevmek zorunda değil. Ancak her canlıya saygı göstermek zorundayız.

Çünkü merhamet yalnızca insanlara gösterildiğinde değil, bütün canlılara ulaştığında gerçek anlamını bulur.

Belki Ragnar okeyin kurallarını bilmiyor.

Belki elindeki taşları sayamıyor.

Belki de oyunun kimin kazandığıyla hiç ilgilenmiyor.

Ama belli ki insanların zaman zaman unuttuğu bir şeyi çok iyi biliyor:

Sevdiğinin yanında kalmayı...

Kim bilir, belki de o kahvehanede en iyi dostluk dersini veren, masanın dört ayaklı misafiridir.

Ve son olarak Ragnar'a küçük bir tavsiyem olsun:

Sevgili Ragnar, okey masasında herkese güvenme! Hele elinde tek taşla bekleyene hiç güvenme. Ama sen yine de sahibinin yanından ayrılma. Çünkü belli ki sen bu oyunun taşlarını değil, dostluğun kurallarını çoktan öğrenmişsin!

Bazen bir köpek, insana insanlığı hatırlatır.

Hem de bir okey masasında...