Toplumun yaşaması, geçmişini tanıması ve geleceğine ümitle bakması, iç ve dış dünyasını oluşturan çevreyle iletişim kurabilmesi, kendisiyle birlikte toplumu ve insanlığın gelişimine katkı sunabilmesi, bireylerin bilinçlenmesi ve kardeşçesine yaşayabilmeleri vb. iş veya işlemlerin vazgeçilmez yapı taşlarından biri olan kutsal mesleklerin belki de en önde geleni eğitmenlik ve öğretmenliktir. Bir yerde Peygamber mesleği, Başöğretmen vekili niteliği, küçüklerin anne-babalarından sonraki ilk modelleri olan öğretmenler…

Toplumun tüm katmanlarındaki görev ve sorumluluk sahiplerini yetiştiren, eli öpülesi, sözü tutulası, heykelleri dikilesi öğretmenler; 24 Kasım Öğretmenler Günününüz kutlu olsun ve size mutluluklar getirsin. Bunları dile getirmekten ve söylemekten ve de bir takım temenni de bulunmaktan başka keşke bir yaptırım gücüm olsaydı. Ancak, tanık olduğum bir yaşantıyı anımsayabildiğim ve kalemimin mürekkebi yettiğince geçmişte ilimizden kurum değişikliği nedeniyle serhat illerimizden birine atanmış Âdem öğretmenin günlüğünü sizinle paylaşabileceğim.

Âdem öğretmen; ilk atamızın isim hamisi, çalışkan, üretken, cefakâr ve bir o kadar da vefakâr görev aşkı ile yanıp tutuşan bir kalbe sahip hemşerimiz. Onurlu, tutumlu, saygılı, sevgili, özenli ve düzenli bir kişiliği ön planda tutan eğitimci. Okulu bitirdikten sonra yeterlilik sınavına girip birkaç yıl atama bekler. Nihayet günler geçer, sıra ona gelir ve şubat tatiline çok az bir süre kala şark illerimizden birinin Murat Nehri kenarındaki küçücük bir ilçesine Taşlıçay Lisesi’ne ataması yapılır. Evraklarını hemen tamamlayıp yola koyulur. Gidip okulundaki görevine başlar ve bir gün sonra da yarıyıl tatili başladığından mı, yoksa kör olası bürokrasi yüzünden midir? Ne maaş ve ne de yolluk alabilmiştir Âdem öğretmen. Onu çok mutlu eden ise görevine başlaması yanında eşi ve iki çocuğu ile birlikte barınabileceği bir lojman dairesinin tahsis edilmesi ile okul yöneticisinin ilgisi olmuştur. Devletinin büyüklüğünü de en ücra memleket köşesinde ilk defa hissetmiştir.

Yetersiz bütçesine karşın borç bularak Şubat tatilinin ilk haftası hazırlıklarını tamamlayıp, evini yükler bir kamyona ve karlı dağların ardındaki yeni yuvasının yolunu tutar. Tatil bitmeden üç gün öncesi sağ salim varır, yuvasına yerleşir, yakacağını ve çok elzem olan ihtiyaçlarını alır, çorbasını pişirmeye ve sobasını tüttürmeye başlar. Zil çalıp dersler başladığında 30 saatlik ders yükünü sırtlanır öğretmenim. Günler günleri kovalarken bir yandan da ödeme günü yaklaşan borç aldığı kişileri hatırlar. Onlara mahcup olmak ve verdiği sözü tutamamak en büyük üzüntüdür onun için. Çünkü babasının bir dostundan harcırahımı alıp göndereceğim diye borç almıştı çiçeği burnunda Âdem öğretmen. Yolluk evrakları hazırlanıp Mal Müdürlüğüne gittiğinde “geldiğin yerden alacaktın” yanıtını alınca morali bozulur. Okul müdürü devreye girdiyse de, “sürekli görev yolluğu ödeneği yoktur” cevabı hayallerini erozyona uğratır öğretmenimin. Kör olası bürokrasi de kahreder O’nu.

Bu ara babasından mektup alır, hal ile hatır sorma ve havadislerden sonra da “oğlum borç aldığın dostum parayı istiyor, beni ve kendini mahcup ettin” cümlesini okuyunca bir daha kahrolur mahcubiyetine ve sitem eder bürokrasiye. Yeni geldim, insanları yeni yeni tanımaya başladım, kimden ne isteyebilirim ki diye hayıflanır ve üzüntüsünü eşiyle birlikte paylaşmaya çalışır Âdem öğretmen. Öğretmen Âdem’in şimdi hatırladım, soyadı da Oğlu idi. Yani Âdem Oğlu, tam bir ademoğlu günlüğü. O yıllarda karlı dağların ardında amiri konumunda ve hemşerisi ve de lojmanda daire komşusu olduğum için yıllar sonra bir 24 Kasım’da içini dökmüştü. İçlerinden gelen biri de olduğum için “Öğretmenler Günü”nün önemini ve öğretmenleri çok iyi anlayanlardan biri sayıyorum kendimi. El’an kamu kurumundan emekli işçi statüsündeki bir birey 60.000 TL maaş alırken, otuz yıl hizmeti olan bir emekli öğretmene 50.150 TL verilmesindeki sosyal adalet ile yılan hikâyesine dönen 3600 ek gösterge bilmecesindeki yobazlığı, eğitime ve eğitimciye verilen değeri kim ve nasıl açıklayabilir?

Yıllar yılı ne değişti? Mesajlar, hoş sedasız kutlamalar, süslü püslü törenler, yerine getirilmeyen vaatler, eğitim topunu arka sıralara atan siyasiler, Milli Eğitimi illileştirmeye çabalayanlar, insanımızın eğitilmesi ve öğretilmesini sürekli dejenere etmeye uğraşan çıkarcılar, “Öğretmenler, yeni nesil sizin eseriniz olacaktır” direktifi ile Başöğretmen’in yol arkadaşlarını sosyal ve ekonomik yönüyle en aşağılardaki meslekler içinde görmeye ve göstermeye çalışanlara söylenecek söz elbette vardır. 24 Kasım Öğretmenler Günü anısına Âdem Oğlu’nun ve öğretmenlerin değişmeyen veya değiştirilmek istenmeyen yaşamlarını birileri duyar diye bekliyorum.