Antalya’da yaşanan olay yalnızca bir darp vakası değil, toplum olarak geldiğimiz noktayı gösteren ağır bir tablo oldu. 1.5 yaşındaki bebeğiyle otobüs durağında bekleyen genç bir anneye, 6 kişinin saldırdığı görüntüler hepimizin içini sızlattı. Daha da acısı, yaşanan şiddetin cep telefonuyla kaydedilip sosyal medyada paylaşılmasıydı.
Eskiden insanlar kavga gördüğünde ayırmaya çalışırdı. Şimdi ise bazıları telefonuna sarılıp görüntü çekiyor. Yardım etmek yerine izlemeyi tercih eden bir anlayış giderek yayılıyor. Olayın en korkutucu taraflarından biri de bu.
Bir annenin, kucağındaki bebeği zarar görmesin diye kendini yere atması aslında her şeyi anlatıyor. O anda düşündüğü tek şey kendi canı değil, çocuğunun korkmamasıydı. Ama ne yazık ki o küçük çocuk, hayatının en ağır travmalarından birini yaşadı.
Şiddetin kadın tarafından kadına uygulanması da ayrıca düşündürücü. Toplumda empati duygusunun giderek zayıfladığı, öfkenin ise her geçen gün daha kolay patladığı bir dönemden geçiyoruz. İnsanlar artık tartışmıyor, doğrudan saldırıyor.
Sosyal medyada birkaç gün konuşulup unutulacak bir olay gibi görünse de aslında burada kaybedilen şey yalnızca bir kadının huzuru değil. Güven duygusu da yara alıyor. Çünkü insanlar artık sokakta yürürken bile kendini güvende hissedemiyor.
Elbette hukuk gereken cezayı verecektir. Ancak mesele sadece ceza değil. Bu olay bize, toplum olarak şiddete ne kadar alıştığımızı da gösteriyor. Şiddeti normalleştiren her görüntü, her paylaşım ve her sessizlik bu düzeni biraz daha büyütüyor.
Bir çocuğun gözleri önünde yaşanan bu olayın ardından herkesin kendine şu soruyu sorması gerekiyor: Biz ne zaman bu kadar öfkeli olduk?
YORUMLAR