Hatay’dan gelen cinayet haberi, insanın kanını donduracak türden. Bir insan bıçaklanarak öldürülüyor, ardından cesedi varilde yakılmaya çalışılıyor. Bu da yetmiyor, geriye kalan beden parçaları çuvala konularak Asi Nehri’ne atılıyor.

İnsan ister istemez soruyor: Bir insanın hayatı ne zaman bu kadar değersiz hale geldi?

Kars’tan Hatay’a gönül ilişkisi yaşadığı kadınla görüşmek için gelen 40 yaşındaki Ahmet Nuri Bezar, iddialara göre kadın ve eşi tarafından planlanan bir cinayete kurban gitti. Üstelik cesedin ortadan kaldırılması için aile yakınlarından da yardım alındığı öne sürülüyor.

Ortada yalnızca korkunç bir cinayet değil, insanlık adına sorgulanması gereken bir tablo var.

Bir insanı öldürmek yetmezmiş gibi cesedini yakmaya çalışmak, ardından nehre atmak… İnsan vicdanı bütün bunları nasıl kabul edebilir?

Kıskançlık, aldatılma, öfke ya da intikam…

Hiçbiri bir insanın yaşam hakkını elinden almanın gerekçesi olamaz.

Aldatılmanın karşılığı ölüm, öfkenin karşılığı bıçak değildir.

Asıl düşündürücü olan ise cinayetin ardından yaşandığı iddia edilenler. Bir insanın hayatını kaybetmesinin ardından, gerçeğin ortaya çıkmasını engellemek için başkalarının da devreye girmesi nasıl açıklanabilir?

Bugün Ahmet Nuri Bezar hayatta değil. Geride acı çeken yakınları ve cevap bekleyen sorular kaldı.

Elbette olayın tüm ayrıntılarını yargı ortaya çıkaracak, sorumlular hakkında kararı hukuk verecek. Ancak hiçbir mahkeme kararı kaybedilen bir hayatı geri getiremeyecek.

Artık yalnızca cinayetleri değil, insanları şiddete yönelten anlayışı da sorgulamak zorundayız.

Çünkü hiçbir ilişki, hiçbir tartışma ve hiçbir öfke bir insanın hayatından daha değerli değildir.

Asi Nehri’nden çıkarılan yalnızca bir cansız beden değil, toplumun vicdanına bırakılmış ağır bir sorudur:

Biz ne zaman insan hayatına bu kadar kolay kıyılabilen bir noktaya geldik?