Toplumda yerleşik bir algı var: Eve gelen erkek dinlenir, kadın ise evin içinde hâlâ koşturmaya devam eder. Çamaşır, yemek, çocuk… İşte ya da evde çalışıyor olması fark etmiyor, birçok kadın için mesai eve geldikten sonra bile bitmiyor. Bu noktada karşısındaki kişinin —yani hayat arkadaşının— tüm bu yükü görmezden gelerek kanepede telefonla oyalanması, televizyon karşısında uyuyakalması, kadın için sadece fiziksel değil duygusal bir yorgunluğa da neden oluyor.
Çünkü mesele sadece o kanepe değil. Mesele, o kanepenin sembolize ettiği “eşit yük taşımama hali.” Kadın bir yandan yemek yaparken, çocukla ilgilenirken ya da akşamın yorgunluğuyla evi toparlamaya çalışırken, kanepede hareketsiz duran eş, farkında olmadan kadının “yalnızlık duygusunu” artırıyor.
Bazı uzmanlar bu durumu “görünmez yük” olarak tanımlıyor. Kadın her şeyi planlıyor, uyguluyor, takip ediyor. Erkek ise çoğu zaman sadece “yardımcı” olmayı yeterli sayıyor. Oysa evlilikte ya da uzun süreli ilişkilerde yardım değil, “ortak sorumluluk” esastır.
Yani mesele şu: O kanepe, sadece bir dinlenme aracı mı, yoksa sessiz bir sorumsuzluğun konforlu mekânı mı?
Kadınlar, paylaşım ister. Yorgunluklarını anlamanızı, bir çay bile koymadan önce onun da oturup soluklanmasını ister. Ortak yaşamın, gerçekten ortak olması gerektiğini hatırlatır bu sessiz stres.
Belki de hep birlikte yeni bir ev içi denge tanımına ihtiyacımız var. “Erkek işten geldi, haklı olarak yorgun” anlayışı kadar, “kadın da çalışıyor, onun da dinlenmeye hakkı var” gerçeğiyle yüzleşmeliyiz.
O yüzden beyler, lütfen bazen o kanepeden kalkın. Bir tabak toplayın, bir çocuğun saçını okşayın, bir sofrayı beraber kurun. Çünkü bazen en büyük sevgi, sırt ağrısıyla taşıdığınız bir çöp poşetinde gizlidir.
YORUMLAR