Sabahın erken saati…

Bir adam camiye giriyor. Ayakkabılarını çıkarıyor, etrafı kolaçan ediyor, yardım kutusunu gözüne kestiriyor. Kilitleri açamayınca dışarı çıkıp kaldırım taşı buluyor. Sonra geri dönüyor ve dakikalarca o kutuya vuruyor.

Sonunda kilitleri kırıyor, yaklaşık 100 bin lirayı poşete doldurup kaçıyor.

İnsan gerçekten ne diyeceğini bilemiyor.

O kutunun içindeki para sıradan bir para değildi. Birinin cebinden artırdığı, bir başkasının duasıyla bıraktığı, belki de “Bir hayra vesile olsun” diyerek verdiği bağışlardı. Kur’an kursunun borcu ödensin, verilen söz yerine gelsin diye iki aydır açılmayan bir kutuydu.

Ama bir kişi geldi ve birkaç dakika içinde insanların aylarca biriktirdiği emeği alıp götürdü.

İşin en düşündürücü tarafı ise şu: Camiye girerken ayakkabısını çıkarmayı biliyor ama kul hakkına uzanırken eli titremiyor. Mekâna saygı gösterir gibi yapıyor ama o mekânın temsil ettiği bütün değerleri ayaklar altına alıyor.

Demek ki mesele camiye girmek değilmiş.

Mesele, vicdanı içeri sokabilmekmiş.

Dernek yöneticisinin, “Hiç olmazsa bozuk paraları da alsaydın” sözleri öfkenin de ötesinde bir çaresizlik taşıyor. Çünkü ortada yalnızca çalınan para yok. Ödenmesi gereken bir borç, verilmiş bir söz ve mahcup edilen insanlar var.

Elbette yoksulluk vardır, çaresizlik vardır, hayatın insanı sürüklediği karanlık yollar vardır. Ama hiçbir çaresizlik, başkasının hakkına el uzatmayı haklı çıkarmaz. Hele ki o para, insanların ortak iyiliği için biriktirilmişse…

Bir kutu kırıldı belki.

Ama asıl kırılan, insanların güveni oldu.

Bugün camideki yardım kutusuna uzanan el, yarın başka bir yerde başka bir emeğe uzanır. Bu yüzden mesele yalnızca bir hırsızlık vakası değildir. Bu, toplumun vicdanıyla ilgili bir meseledir.

Polis elbette o kişiyi bulacaktır. Belki para da geri alınacaktır.

Ama insan şunu düşünmeden edemiyor:

Bir insan, camiden para çalacak kadar ne zaman karardı?

Ve daha acısı…

O kişi yardım kutusunun kilidini kırarken, içinde kalan son vicdan kırıntısını da mı parçaladı?