Genç bir kızın sessiz çığlığı, ölümünden bir gün önce paylaştığı birkaç cümlede kendini ele verdi ama kimse duyamadı. Mizgin’in ardında bıraktığı o sözler, gençlerin görünmeyen acılarını ve yalnızlığını yeniden yüzümüze çarpıyor.
Bazı cümleler vardır… Okuyunca insanın içine oturur, nefesini keser, kelimeler boğazın bir yerinde sıkışıp kalır. Mizgin Ertekin’in ölümünden bir gün önce paylaştığı o sözler de böyle cümlelerdi.
“Uğruna savaşılacak bir kadın değilmişim… Çiçek de alınmaz bana. Bir çiçek konulur mezarıma, o da bana kokmaz.”
Bir insanın bu kadar sessiz ama bu kadar derin bir acıyı içinde taşıması… Belki kimse fark etmedi, belki görmezden gelindi, belki de o satırlar bir “gördüm ama anlamadım” cümlesinin altına gizlendi. Oysa bir gencin içinden geçen, çoğu zaman sesli söylenmeyen o kırılganlık, o tükenmişlik halinin en buruk yansımasıydı bu.
Ankara’nın Polatlı ilçesindeki öğrenci yurdunda yaşanan olay, yalnızca bir düşme haberi değil. Bu, bir gencin iç dünyasında verdiği mücadeleyi kimselere duyuramayışının da hikâyesi. Mizgin, 20 yaşında… Hayalleri, planları, gülüşleri olmalıydı. Üniversite yollarında büyüttüğü umutları… Belki bir meslek, belki bir şehir, belki sadece kendi ayaklarının üzerinde durma isteği… Ama bunların hepsi o siyah-beyaz fotoğrafın içinde, bir cümlede karşılığını buldu: “Ben uğruna savaşılacak biri değilmişim.”
O kadar tanıdık ki bu his. Yalnızca gençlerin değil, her yaştan insanın içinden bir dönem geçen o sessiz değersizlik duygusu… Ama bazıları bunu yüksek sesle söyleyebilir, bazıları söyleyemez. Mizgin söylemiş. Belki de bu yüzden cümle bu kadar ağır geliyor.
Her gün sosyal medyada yüzlerce, binlerce mesaj görüyoruz. Ama bazı paylaşımlar vardır ki gözden kaçmaması gerekir. Kalbin yardım çığlığıdır aslında. Mizgin’in cümlesi de tam olarak böyle bir çığlıkmış… Sonradan fark edilen, geç kalınmış bir çığlık… Belki kimse duyamadı. Belki duydu ama önemsemedi. Belki de kimse “Acaba iyi misin?” demedi.
YORUMLAR