Çocuk parkları, kahkahaların yükseldiği, çocukların güvenle oynadığı, ailelerin birkaç saatliğine de olsa nefes aldığı yerlerdir. Ancak Kırklareli’nde yaşanan olay, bir parkın saniyeler içinde nasıl bir trajedinin adresi olabileceğini hepimize acı bir şekilde gösterdi.
26 yaşındaki bir anne hayatını kaybetti. Henüz 4 yaşındaki bir çocuk ise yaşam mücadelesi veriyor. O küçücük beden, bugün yoğun bakımda hayata tutunmaya çalışırken, belki de en çok ihtiyaç duyduğu şey annesinin sesi, şefkati ve sıcaklığı.
Boşanmak, bir evliliğin sona ermesidir. Hiçbir zaman bir insanın yaşam hakkının sona ermesi anlamına gelmez. Ayrılıkların, öfkenin, kırgınlıkların ya da geçmiş hesaplaşmaların silahla çözülmeye çalışıldığı her olay, yalnızca aileleri değil tüm toplumu yaralıyor.
Bu tür olaylarda en ağır bedeli ise çoğu zaman çocuklar ödüyor. Çünkü onlar ne yaşanan tartışmaların tarafıdır ne de verilen kararların sorumlusudur. Buna rağmen hayatlarının en derin izlerini taşıyanlar yine onlar oluyor. Bir çocuk için çocuk parkı; salıncak, kaydırak ve oyun demektir. Korku, silah sesi ve hastane koridorları değil.
Kadına yönelik şiddet haberlerini neredeyse her gün okuyoruz. Her yeni olayın ardından aynı sorular soruluyor, aynı üzüntü yaşanıyor. Fakat asıl ihtiyaç duyulan şey, bu acıların yaşanmadan önlenebilmesidir. Hukuki mekanizmaların etkin işlemesi, koruyucu tedbirlerin eksiksiz uygulanması ve toplumun her kesiminde şiddeti reddeden bir bilincin güçlenmesi büyük önem taşıyor.
Soruşturmanın ayrıntıları ve olayın hukuki boyutu elbette adli makamlar tarafından ortaya çıkarılacaktır. Ancak değişmeyecek tek gerçek var: Bir anne artık hayatta değil ve küçücük bir çocuk yaşam mücadelesi veriyor.
Dileğimiz, yoğun bakımda tedavisi süren minik kızın sağlığına kavuşmasıdır. Temennimiz ise hiçbir çocuğun bir daha çocuk parkında korkuyla değil, yalnızca oyun oynayarak vakit geçirebildiği bir Türkiye’de büyümesidir. Çünkü çocukların hafızasında silah sesleri değil, kahkahalar kalmalıdır.
YORUMLAR