Sağlık mı Lüks mü? Özel Hastaneler Kimin İçin Var?

Bir insan hastaneye keyfinden gitmez.
Canı yanıyordur, korkuyordur, çaresizdir. İşte tam da bu yüzden sağlık, ticaretin en acımasız alanı olmamalıdır. Ama bugün Türkiye’de özel hastanelere baktığımızda karşımıza çıkan tablo ne yazık ki bambaşka.

Muayene ücretleri bir maaşın dörtte birini götürüyor.
Basit bir kan tahlili, küçük bir görüntüleme işlemi, “paket” adı altında sunulan hizmetler… Hepsi dudak uçuklatan rakamlarla önümüze konuluyor. Üstelik çoğu zaman kapıdan girerken söylenen fiyatla, çıkarken ödenen bedel arasında dağlar kadar fark oluyor.

Peki soralım:
Bu hastaneler hasta için mi var, yoksa kâr için mi?

Devlet hastanelerinde randevu bulmak zor, kabul. Aylar sonrasına verilen tarihler, kalabalık poliklinikler insanları mecburen özel hastanelere yönlendiriyor. Yani vatandaşın “tercihi” çoğu zaman bir tercih değil, bir zorunluluk. İşte tam bu noktada özel hastaneler devreye giriyor ve sağlık, adım adım bir lüks hizmete dönüşüyor.

“Sigortanız var mı?”
Varsa bile rahatlamayın. Çünkü birçok özel hastane sigortanın karşılamadığı kalemleri ustalıkla ekliyor: fark ücretleri, özel oda bedelleri, doktor farkları, işlem farkları… Liste uzadıkça uzuyor. Sonunda insan kendini kasada değil, adeta bir müzayedede hissediyor.

En acı olanı da şu:
Hastayken pazarlık yapamazsınız.
Acınız varken “Bu fiyat fazla” diyemezsiniz. Sağlıkta ticaretin vicdansızlığı tam da burada başlıyor.

Elbette tüm özel hastaneleri aynı kefeye koymak haksızlık olur. Gerçekten etik çalışan, fiyat politikasını şeffaf yürüten, hastayı müşteri gibi görmeyen kurumlar da var. Ama sistem geneline baktığımızda denetimin yetersiz olduğu, fiyatların kontrolsüzce arttığı bir gerçek.

Sağlık Bakanlığı’nın belirlediği “tavan fiyatlar” kâğıt üzerinde kalmamalı. Denetimler vitrin için değil, gerçekten caydırıcı olmalı. Çünkü sağlık, serbest piyasanın insafına bırakılacak bir alan değildir.

Bugün özel hastane kapısından içeri girmeden önce insanlar artık şunu düşünüyor:
“Acım mı daha büyük, borcum mu?”

Ve bu sorunun sorulmak zorunda kalındığı bir yerde, sistemin ciddi biçimde sorgulanması gerekir.

Sağlık bir ayrıcalık değil, haktır.
Ve hiçbir hak, bu kadar pahalı olmamalıdır.