Muğla’da bir öğrenci yurdunda yaşanan olay…
Bir genç, bir pencere, bir anlık karar ve saniyelerle yarışan ekipler…
Ve sonunda bir hava yastığının kurtardığı bir hayat.
Haberin “iyi” tarafı var: O genç yaşıyor.
Ama asıl mesele şu: Neden o pencereye çıktı?
İşte bu soru, hepimizin yüzüne tokat gibi çarpıyor.
Bugün gençlik gerçekten iyi gitmiyor.
Ama mesele sadece “gençler değişti” diyerek geçiştirilecek kadar basit değil.
YALNIZLIK ÇAĞINDA KALABALIK GENÇLER
Bugünün gençleri hiç olmadığı kadar kalabalıkların içinde…
Ama aynı zamanda hiç olmadığı kadar yalnız.
Sosyal medyada yüzlerce arkadaş,
Ama gerçek hayatta konuşacak kimse yok.
Paylaşılan hayatlar mükemmel,
Ama yaşanan hayatlar giderek ağırlaşıyor.
Gençler artık sadece sınav stresiyle değil;
Gelecek kaygısı, ekonomik baskı, aile beklentisi ve “yetersizlik” duygusuyla mücadele ediyor.
Ve en tehlikelisi…
Bunları çoğu zaman kimseye anlatamıyorlar.
“GÜÇLÜ OL” BASKISI, SESSİZ ÇIĞLIKLAR DOĞURUYOR
Toplum gençlerden hep aynı şeyi bekliyor:
“Güçlü ol.”
Ağlama.
Şikayet etme.
Dayan.
Ama insan dediğin bazen dayanamaz.
İşte o zaman sessiz çığlıklar başlıyor.
Ve biz o çığlıkları çoğu zaman duymuyoruz.
Muğla’daki o genç…
Belki günlerdir, haftalardır hatta aylardır sinyal veriyordu.
Ama kim fark etti?
SORUN GENÇLER DEĞİL, DUYMAYAN KULAKLAR
Kolay olanı seçiyoruz:
“Gençlik bozuldu” diyoruz.
Hayır.
Gençlik bozulmadı…
Gençlik yoruldu.
Sürekli yarışan,
Sürekli kıyaslanan,
Sürekli “daha fazlası” beklenen bir nesil bu.
Ama kimse durup sormuyor:
“Sen gerçekten iyi misin?”
BİR HAVA YASTIĞI HER ZAMAN OLMAZ
O gün ekipler zamanında geldi.
O gün hava yastığı kuruldu.
O gün o genç hayatta kaldı.
Ama her hikâye böyle bitmiyor.
Her pencerenin altında bir hava yastığı yok.
İşte bu yüzden mesele sadece o anı kurtarmak değil…
O noktaya gelmeden önce o genci görmek.
ŞİMDİ KENDİMİZE SORALIM
Evimizdeki gence en son ne zaman gerçekten kulak verdik?
Sadece notlarını değil, ruh halini ne zaman sorduk?
“İyi misin?” sorusunu gerçekten ne zaman içten söyledik?
YORUMLAR