Son günlerde Türkiye’nin gündeminde yine bir televizyon programı var.
Bir anne ağlıyor, bir baba öfkeleniyor, genç bir kız “Ben kendi kararımı veririm” diyor… Ekran başındaki milyonlar ise nefesini tutup olanları izliyor.
Ceyda olayı aslında sadece bir aile meselesi değil. Bence bu olay, bizim toplum olarak ne hâle geldiğimizin özeti gibi.
Eskiden insanlar derdini komşusuna anlatırdı. Şimdi herkes derdini televizyona taşıyor. Çünkü artık kimse kimseyi dinlemiyor. Evlerde konuşma kalmadı. Aynı sofraya oturan insanlar bile birbirinden kilometrelerce uzak gibi.
Bir yanda “çocuğumu kaybediyorum” korkusu yaşayan aileler var…
Diğer yanda “beni anlamıyorlar” diye düşünen gençler…
Ve ne acıdır ki artık bu yüzleşmeler salonlarda değil, canlı yayınlarda yaşanıyor.
Programı izlerken en çok dikkatimi çeken şey şu oldu: Herkes haklı olmaya çalışıyor ama kimse birbirini anlamaya çalışmıyor. Oysa bazen bir insanın ihtiyacı olan şey yargılanmak değil, gerçekten dinlenmek.
Bugünün gençliği çok farklı bir dünyanın içinde büyüyor. Sosyal medya, yalnızlık, aidiyet arayışı, ekonomik sıkıntılar… Hepsi üst üste geliyor. Aileler eski düzeni korumaya çalışıyor ama hayat artık eski hayat değil. İşte çatışma da tam burada başlıyor.
Bir başka acı gerçek daha var:
Biz artık insanların acılarını “bölüm bölüm” izlemeye alıştık.
Bir annenin gözyaşı sosyal medyada klip oluyor. Bir babanın çaresizliği yorumlara düşüyor. Genç bir kızın hayatı milyonların tartışma konusu hâline geliyor. Sonra birkaç gün geçiyor, yeni bir olay çıkıyor ve herkes bunu unutuyor.
Ama yaşayanlar unutmuyor.
Belki de artık kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:
Biz ne ara birbirimize bu kadar uzak düştük?
Çünkü mesele sadece Ceyda değil.
Mesele, aynı evde yaşayıp birbirinin kalbine ulaşamayan insanların çoğalması…
YORUMLAR