İstanbul’un Arnavutköy ilçesinde yaşanan o kaza… Bir okul servisi, bir kamyonet ve saniyeler içinde değişen hayatlar. Neyse ki bu kez “ucuz atlatıldı” diyebildik. Ama her ucuz atlatılan olay, aslında pahalı bir ders bırakır geride.

Görüntülerde en çok içe dokunan an neydi biliyor musunuz? Çarpışma anında koltuğundan fırlayan o çocuk… Uyuyordu. Belki sabahın yorgunluğunu atıyordu. Belki de hayal kuruyordu. Ama bir şey eksikti: emniyet kemeri.

Ve o eksiklik, bir anda hayatla ölüm arasındaki çizgiye dönüştü.

Bugün trafikte hepimiz bir şeyleri “küçük” görüyoruz.
“Servis zaten yavaş gidiyor…”
“Bir şey olmaz…”
“Zaten kısa mesafe…”

İşte en büyük yanılgı tam da burada başlıyor.

Oysa fizik kuralları bizim ihmallerimizi affetmez. Bir araç aniden durduğunda ya da çarpıştığında, içindeki her şey hareket etmeye devam eder. İnsan bedeni de buna dahil. Emniyet kemeri yoksa, o beden artık bir yolcu değil; kontrolsüz bir cisimdir.

Ve en tehlikelisi de çocuklar…

Okul servisleri, ailelerin en büyük güven noktalarından biri. Sabah evden çıkarken “emanet” edilen çocuklar, aslında sadece şoföre değil; bir sisteme teslim ediliyor. Ama bu sistemin en kritik halkası çoğu zaman göz ardı ediliyor: kemer alışkanlığı.

Serviste kemer takmak bir tercih değil, zorunluluk olmalı.

Sadece şoförün değil, rehber personelin de bu konuda hassas olması gerekiyor. Ama işin bir de aile boyutu var. Çocuklar neyi alışkanlık haline getirir? Evde gördüğünü.

Eğer bir çocuk arabaya bindiğinde anne-babasının kemer takmadığını görüyorsa, serviste neden taksın?

Bu olay bize bir gerçeği bir kez daha hatırlattı:
Kazalar her zaman “başkalarının başına gelen” şeyler değildir.

Bugün izlediğimiz o görüntü, yarın bizim hikâyemiz olabilir.

Ve bazen hayat, bir saniyelik ihmal ile sonsuza kadar değişebilir.

Belki de artık şu soruyu kendimize sormanın zamanı geldi:
“Gerçekten neyi riske atıyoruz?”

Cevap basit:
Bir kemeri takmamak, bir hayatı riske atmaktır.

Bu kadar net.