Şerbetli Tezgâhlardan Pis Manzaralar

Vitrinler ışıl ışıl…
Şerbetler parlıyor, baklavalar altın gibi dizilmiş, tezgâhın önünden geçenin iştahı kabarıyor. Ama gel gör ki vitrinin arkasında manzara bambaşka. Hem de mide bulandıracak cinsten.

Hatay’da yapılan zabıta denetimlerinde ortaya çıkan görüntüler, bu ülkede “gıda güvenliği” meselesinin hâlâ ne kadar hafife alındığını bir kez daha yüzümüze çarptı. Yere atılmış sigara izmaritleri, kapağı açık çöp kovaları, yer silinen paspasın mutfak tezgâhında yıkanması… Bunlar bir film sahnesi değil, gerçek.

Ve soruyorum:
Bu görüntülerin olduğu yerde insanlara hangi yüzle “tatlı” satılıyor?

Sorun şu ki, bazı işletmeler için hijyen bir zorunluluk değil, bir süs. Denetim günü temizlenen tezgâhlar, zabıta kapıdan çıkar çıkmaz eski haline dönen mutfaklar… Çünkü nasıl olsa “bir şey olmaz” mantığı hâkim. Çünkü ceza caydırıcı değil. Çünkü denetimden çok “uyarma” var.

Ama burada uyarılan kim?
Vatandaş mı, işletme mi?

Vatandaş o tatlıyı çocuğuna yediriyor.
Vatandaş o pastayı misafirine ikram ediyor.
Vatandaş parasını verip sağlıklı bir ürün aldığını sanıyor.

Oysa mutfağın arka tarafında sigara izmaritiyle aynı zeminde üretilmiş bir gıdadan söz ediyoruz. Üstelik bu ihmaller “bilmeden” yapılmıyor. Bilerek, isteyerek, umursamayarak yapılıyor.

Zabıta ekipleri görevini yapıyor, uyarıyor, tutanak tutuyor. Peki sonra ne oluyor? Aynı görüntüler başka bir denetimde tekrar karşımıza çıkıyor. Demek ki sorun sadece denetim değil; zihniyet.

Hijyen bir tercih değildir.
Hijyen bir lüks hiç değildir.
Hijyen, insan sağlığına duyulan saygının en temel göstergesidir.

Bugün paspası tezgahta yıkayan, yarın neyi nerede kullanır belli değil. Bugün çöpe kapağını kapatmayan, yarın hangi malzemeyi nasıl saklar kim bilir?

Bu yüzden artık “mide bulandırdı” demek yetmiyor.
Bu görüntüler sadece mideyi değil, güveni de bulandırıyor.

Ve unutmayalım:
Gıda ihmali, sessiz bir zehirlenmedir.
Sonucu bazen hemen çıkar, bazen yıllar sonra.

Tatlı seven bu memleket, artık vitrinin önüne değil, mutfağın arkasına bakmayı öğrenmeli. Çünkü gerçek tat orada belli oluyor.