Bazen bir görüntü düşer ekranlara… ve insan sadece izleyemez. İçinde bir şey kırılır, bir şey utanır, bir şey öfkelenir. Buca’da sokakta uyuyan yaşlı bir adama atılan o tekme, aslında bir bedene değil; hepimizin vicdanına atıldı.
Düşünün… Bir insan, hayatın en savunmasız anında. Sokakta, uykuda. Belki yorgun, belki aç, belki kimsesiz. Ve birileri geliyor… Önce alay ediyor, sonra tekme atıyor. Yetmiyor, bir de bunu kaydedip paylaşıyor. İşte tam da burada mesele sadece “şiddet” olmaktan çıkıyor. Bu, başka bir şey. Bu, insanlığın sınırlarının aşılması.
Şiddetin kendisi elbette korkunç. Ama onu kaydedip paylaşmak, alkış beklemek, beğeni toplamak… Bu çok daha derin bir çürümenin işareti. Artık bazıları için acı bir “içerik”, bir “video”, bir “eğlence” haline gelmiş durumda. En ürkütücü olan da bu.
İki failin yaşının küçük olması ise ayrı bir sorgulama gerektiriyor. Bu çocuklar bu noktaya nasıl geldi? Empati duygusu ne zaman bu kadar silindi? Bir insanın canının, onurunun, acısının bu kadar değersizleştiği bir noktaya nasıl sürüklendik?
Toplum olarak sık sık “nereye gidiyoruz?” diye soruyoruz. Cevap aslında bu görüntülerde saklı. Eğer bir genç, yerde yatan bir insana tekme atabiliyorsa ve bunu bir başarı gibi kayda alıyorsa; orada sadece bireysel bir suç yoktur. Orada bir eksiklik, bir boşluk, bir kopuş vardır.
Ama yine de bir şey var ki umut veriyor: Tepki. İnsanların bu görüntülere sessiz kalmaması, öfkelenmesi, adalet talep etmesi… Bu hâlâ içimizde bir şeylerin ölmediğini gösteriyor. Vicdan hâlâ yaşıyor.
Yine de şu soruyu sormadan geçemiyoruz: Bir toplum, en güçsüzüne nasıl davranıyorsa aslında odur. Peki biz ne oluyoruz?
Cevap, bu tür olaylara verdiğimiz tepkiyle değil; bu olayların hiç yaşanmaması için ne yaptığımızla ilgili. Çünkü mesele sadece cezalandırmak değil, böyle bir karanlığın bir daha doğmasına izin vermemek.
YORUMLAR