Bir insan, bir insanı nasıl bu kadar acımasızca öldürebilir?
Bir kadın… Beş çocuk annesi bir kadın… Sokak ortasında, insanların gözleri önünde tam 15 kez bıçaklanıyor. Çocuklarının annesi, bir öfke nöbetinin, bir “benimsin” saplantısının kurbanı oluyor. Sonra ne duyuyoruz? “Çocuğumla göz göze gelince durdum.”
İnsan bunu okurken bile ürperiyor. Çünkü durduran şey vicdan değil. Çünkü vicdanı olan biri ilk darbeyi vurmazdı. Çünkü sevgi dediğiniz şey, bir insanın canını almak değil; onu yaşatmaktır.
Ne yazık ki bu ülkede kadın cinayetlerinin ardından hep benzer cümleler duyuyoruz. “Aldatıldığını düşündü.” “Sinir krizi geçirdi.” “Cinnet getirdi.” Sanki bunlar yaşanan vahşeti hafifletecek gerekçelermiş gibi…
Hayır.
Hiçbir insanın hayatı, bir erkeğin öfkesiyle son bulamaz. Hiçbir tartışma, hiçbir şüphe, hiçbir ayrılık isteği bir kadının sokak ortasında katledilmesini açıklayamaz. Bir kadını öldürmek “cinnet” değil, düpedüz caniliktir.
Daha da korkuncu ne biliyor musunuz? O olayın ortasında çocukların olması… O çocuklar artık sadece annelerini kaybetmedi. Ömür boyu unutamayacakları bir travmanın içine itildi. Bir çocuğun hafızasına kazınabilecek en korkunç görüntülerden biri belki de kendi annesinin öldürülmesidir.
Ve toplum olarak artık şunu görmek zorundayız: Kadına yönelik şiddet bir “aile meselesi” değildir. Bu, toplumun çürüyen vicdanıdır. İnsanların gözü önünde bir kadın defalarca bıçaklanabiliyorsa, biz sadece bir cinayeti değil, insanlığın kaybını konuşuyoruz demektir.
Her kadın cinayetinden sonra birkaç gün öfkelenip sonra unutuyoruz. Ta ki bir başka kadın daha öldürülene kadar… Oysa mesele yalnızca haber başlıklarından ibaret değil. Geride annesiz kalan çocuklar, yıkılan hayatlar ve suskun bir toplum kalıyor.
Bir insanın canı bu kadar ucuz olmamalı.
Bir kadın, “seviyorum” diyen biri tarafından öldürülmemeli.
Ve hiçbir çocuk, annesinin kanlar içinde yere yığılduğu bir dünyada büyümemeli.
YORUMLAR