Bir çocuğun en güvenli limanı evidir. En çok sığınması gereken kişi ise babasıdır. Ama bazen öyle görüntüler izliyoruz ki insanın içi parçalanıyor. Gaziantep’te küçük bir kız çocuğunun, öz babası tarafından sokak ortasında tokatlanıp saçından sürüklenmesi sadece bir şiddet olayı değildir. Bu, vicdanın çöküşüdür.
Bir baba düşünün… Motosikletle hızla çocuğunun yanına geliyor. Sonra herkesin gözü önünde küçük bir kıza tokat atıyor. Yetmiyor, saçından tutup sürüklüyor. O küçücük bedenin yaşadığı korkuyu hangi kelime anlatabilir?
İnsan izlerken utanıyor.
Çünkü “baba” kelimesi korumayı çağrıştırır. Şefkati, merhameti, güveni çağrıştırır. Bir çocuğun gözyaşını silmesi gereken ellerin, ona acı vermesi kabul edilemez. Hele ki bunu sokak ortasında, insanların gözü önünde yapmak; öfkenin değil, vicdansızlığın göstergesidir.
Bugün o küçük kızın yaşadığı travma belki birkaç günde unutulacak bir haber gibi görünebilir. Ama o çocuğun hafızasında yıllarca silinmeyecek izler bırakacak. Çocuklar dayağı unutmaz. Korkuyu unutmaz. Kendini yalnız hissettiği anları hiç unutmaz.
Toplum olarak artık bir gerçeği kabul etmek zorundayız: Şiddet sadece vurmak değildir. Şiddet; çocuğun ruhunu kırmaktır. Kendini değersiz hissettirmektir. Korkuyla büyütmektir.
Bir çocuğu saçından sürükleyen biri sadece bedenine değil, geleceğine de zarar verir.
Ve artık şu cümleyi normalleştirmemeliyiz:
“Sinirlenmiştir.”
“Babasıdır, karışılmaz.”
“Terbiye ediyor.”
Hayır.
Hiçbir gerekçe bir çocuğa uygulanan şiddeti açıklayamaz.
O görüntüler sosyal medyada infial oluşturdu. İnsanlar tepki gösterdi. Polis harekete geçti ve şahıs gözaltına alındı. Elbette hukuk gerekeni yapacaktır. Ama asıl mesele sadece bir kişinin cezalandırılması değil. Asıl mesele, çocukların korkuyla değil sevgiyle büyüdüğü bir toplum oluşturabilmek.
Çünkü bir çocuğun ağladığı yerde, aslında insanlık susuyordur.
YORUMLAR