Çocuklar kavga eder. Küserler, ağlarlar, ertesi gün yeniden oyun oynarlar. Çünkü çocukluk tam da budur. Kırgınlığın uzun sürmediği, öfkenin kin haline dönüşmediği bir dönemdir. Ama bugün artık çocukların tartışmalarından çok, yetişkinlerin verdiği tepkiler korkutuyor.
Bir okulda yaşanan sıra tartışmasının, bir çocuğun başka bir yetişkin tarafından darp edilmesine dönüşmesi aslında hepimizin üzerine düşünmesi gereken ağır bir tablo ortaya koyuyor. Çünkü burada mesele sadece iki çocuğun tartışması değil. Asıl mesele, büyüklerin öfkesini çocukların üzerine boşaltması.
Daha 10 yaşındaki bir çocuğun okuldan korkar hale gelmesi normal değil. Bir çocuğun “beni istemiyorlar” duygusuyla büyümesi normal değil. Hele ki bir yetişkinin fiziksel müdahalesine maruz kalması asla normal değil.
Son yıllarda çocuklar arasında yaşanan her tartışmaya yetişkinler dahil oluyor. Eskiden aileler çocuklara “gidin barışın” derdi. Şimdi ise bazı yetişkinler çocukların kavgasını kendi meselesi haline getiriyor. İşte tehlike tam burada başlıyor.
Çünkü bir çocuk başka bir çocuğa kızabilir. Ama bir yetişkinin bir çocuğa öfkeyle yaklaşması, onu korkutması, fiziksel müdahalede bulunması yalnızca bedensel değil psikolojik bir yara da bırakıyor. O çocuk artık sadece arkadaşından değil, okuldan da korkmaya başlıyor.
Bir başka acı gerçek daha var. Dışlanma…
Yeni geldiği için oyunlara alınmayan, arkadaş ortamına dahil edilmeyen çocukların yaşadığı psikolojik yük çoğu zaman fark edilmiyor. Oysa çocukluk dönemindeki dışlanmışlık hissi yıllarca unutulmuyor. Bir çocuğun okula alışamaması bazen derslerden değil, kendini yalnız hissetmesinden kaynaklanıyor.
Burada okullara da büyük görev düşüyor. Çocuklar arasındaki küçük sorunlar büyümeden fark edilmeli. Çünkü bazen basit görülen bir mesele, bir çocuğun eğitim hayatından soğumasına kadar gidebiliyor.
En üzücü taraf ise şu: Çocukların çözebileceği meseleleri yetişkinler daha da büyütüyor. Oysa çocukların ihtiyacı olan şey korku değil; anlayış, rehberlik ve güven duygusu.
Hiçbir yetişkinin başka bir çocuğa fiziksel müdahale hakkı yoktur. Çünkü çocuklar bizim öfkemizi taşıyacak kadar güçlü değiller. Onlar sadece güvende hissetmek isteyen küçük insanlar.
YORUMLAR