Bir sabah uyanıyoruz ve fark ediyoruz ki içimizde bir şey eksilmiş. Yaşamaya, yürümeye, bir şeyler yapmaya dair o küçük kıpırtı yok artık. Yeni insanlarla tanışma fikri yorucu geliyor, eskilerle konuşmak ise anlamsız. Telefon elimizde, ama kimseyi arayacak hâlimiz yok. Mesajlar birikiyor, biz sessizleşiyoruz.
Bu bir tembellik değil. Bu bir umursamazlık hiç değil. Bu, yorgunluk.
Hayat, son yıllarda hepimizden fazla şey aldı. Umudu azar azar, fark ettirmeden çekip aldı. Sürekli güçlü olmamız beklendi, sürekli ayakta durmamız. Ama kimse “yoruldun mu?” diye sormadı. Biz de kendimize sormayı unuttuk.
Eskiden yürümek iyi gelirdi. Şimdi adım atmak bile yük. Eskiden “bir kahve içelim” cümlesi heyecanlandırırdı, şimdi plan yapmak başlı başına stres. Yeni insanlar mı? Aynı sorular, aynı yüzeysel sohbetler… Eskiler mi? Yarım kalmış kırgınlıklar, konuşulmamış cümleler.
İnsan bazen ne ileri gidebiliyor ne geri dönebiliyor. Tam ortada, askıda kalıyor. İşte tam orası en sessiz yer. Kimse fark etmiyor ama en çok orada yoruluyor insan.
Belki de sorun hevesimizin bitmesi değil. Belki çok uzun süredir kendimizi ertelememiz. Hep başkalarına yetişirken, kendimize geç kalmamız. Herkes için güçlü olurken, kendimiz için zayıf kalmamız.
Bazen hiçbir şey yapmak istememek de bir işarettir. Ruhun “dur” deme şeklidir. Dinlenmek ister, sessizlik ister. Belki de çözüm yeni insanlar, yeni yollar değil; biraz kendimize dönmek.
Her şeyden elini eteğini çekmek değil bu. Sadece nefes almak. Heves geri gelir mi? Gelir. Ama zorlayarak değil. Kendimize yüklenmeden, suçlamadan.
Belki bugün kimseyle konuşmayacağız. Belki yürümeye çıkmayacağız. Ama kendimize biraz anlayış gösterebiliriz. Çünkü bazen en büyük iyilik, hiçbir şey yapmamayı kendimize hak görmek.
Heves bitmedi. Sadece çok yoruldu.
YORUMLAR