Bazı haberler vardır, bağırmaz.
Manşet olmaz, gündemi sarsmaz ama insanın içine çöker.
Albino bir kuzgun gibi… Sessiz, bembeyaz ve alıştığımız her şeyin dışında.

Kuzgun, insanlık tarihinde hep karanlıkla anıldı. Ölümle, uğursuzlukla, felaketle ilişkilendirildi. Masallarda kötülüğün habercisi oldu, mitlerde tanrıların mesajcısı. Siyah rengiyle korkutucu bulundu. Oysa doğa hiçbir canlıyı “kötü” yaratmaz; biz anlam veremediğimize yaftayı yapıştırırız.

Peki ya albino bir kuzgun?

Beyaz…
Saf, kırılgan, görünür.

Doğada albino olmak, ayrıcalık değil bir yük aslında. Kamuflaj yoktur. Saklanamazsın. Kalabalığın içinde kaybolamazsın. Herkes seni görür. Avcı da görür, meraklı göz de. Albino kuzgun, sürünün içinde en çok fark edilen ama en yalnız olandır.

Bir toplumda “farklı” olmanın karşılığı gibi.

Herkesin aynı renkte olduğu bir dünyada, beyaz bir kuzgun olmak cesaret ister. Ama bu cesaret seçilmiş değildir; kaderdir. Albino kuzgun “ben böyle olayım” demez. O sadece öyledir. Ve çoğu zaman bunun bedelini yalnızlıkla öder.

İnsan da öyle değil mi?

Farklı düşünüyorsan, sürüye uymuyorsan, aynı kelimeleri tekrarlamıyorsan…
Ya susturulursun ya da yok sayılırsın.
Albino kuzgun gibi.

En ironik olan da şu: Kuzgun zaten dışlanan bir canlıyken, onun içinden çıkan albino kuzgun daha da dışlanır. Yani “öteki”nin içindeki “öteki”.

Bunu bazen bir çocukta görürsün.
Bazen bir gazetecide.
Bazen bir bilim insanında.
Bazen de sosyal medyada “ilk söyleyen” olup sonra sesi başkalarına mal edilen birinde.

Albino kuzgun bağırmaz. Kendini kanıtlamaya çalışmaz. O sadece uçar. Görülmeyi göze alarak.

Belki de bu yüzden albino kuzgunlar nadirdir. Çünkü doğa bile bilir: Bu kadar görünür olmak, herkesin harcı değildir.

Bir gün gökyüzünde beyaz bir kuzgun görürseniz, durup bakın.
Uğursuzluk değil, cesaret geçiyordur oradan.
Ve belki de bize şunu hatırlatıyordur:

Herkes siyah olmak zorunda değil.
Ama beyazsan, bedelini bilerek uçmalısın.