Asgari ücret açıklandı: 28 bin 75 TL.
Ekranlarda alkışlar, manşetlerde “rekor artış”, sosyal medyada ikiye bölünmüş bir kalabalık…
Ama asıl soru şu: Bu rakam hayatın neresine yetiyor?

Bugün asgari ücret artık “en düşük maaş” değil, toplumun büyük bir kesiminin tek geçim kaynağı. Yani bu rakam, yalnızca bir çalışanın değil; bir evin kirasını, mutfağını, çocuğun okul masrafını, faturalarını ve hatta hayallerini belirliyor.

Rakam Yükseldi, Peki Alım Gücü?

Evet, rakamsal olarak bakıldığında ciddi bir artış var.
Ama markete girince hissedilen duygu hâlâ aynı:
“Bir şeyleri geri bırakmak zorunda kalmak.”

Kira deseniz uçmuş durumda.
Gıda fiyatları aylık değil, haftalık artıyor.
Elektrik, su, doğalgaz faturaları artık birer mini kriz.

28 bin 75 TL kâğıt üzerinde büyüyor ama kasada küçülüyor.
Çünkü mesele maaşın kaç TL olduğu değil, o maaşla kaç gün nefes alabildiğimiz.

Asgari Ücretle Yaşamak Değil, Ayakta Kalmak

Bugün asgari ücretle yaşayan milyonlar için mesele “geçinmek” değil.
Mesele ayakta kalmak.

Tatile çıkmak hayal,
Birikim yapmak lüks,
Beklenmedik bir sağlık harcaması ise korku.

Bir çalışan artık ay sonunu değil, hafta sonunu hesaplıyor.
“Bu hafta nasıl bitecek?” sorusu, “gelecek ay ne olacak?” sorusunun önüne geçmiş durumda.

Umut Var mı? Var Ama Şartlarıyla

Asgari ücretin artması elbette önemli. Kimse “artmasaydı daha iyiydi” demiyor.
Ama bu artış, enflasyonla eş zamanlı ve kalıcı önlemlerle desteklenmediği sürece kısa sürede eriyor.

Gerçek çözüm sadece maaşı artırmak değil;