Ana Sayfa Arama Galeri Video Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Kategoriler
WhatsApp
Sosyal Medya
Uygulamamızı İndir
Melih Kadir Efe

İnsanlığın Son Perdesi

Gazze’de çocuklar, kadınlar, yaşlılar bombaların altında can verirken… bir kadın elinde patlamış mısırla “havai fişekleri izliyor.”
Bu cümlenin içinde bile, insanlığın nasıl eriyip gittiğini hissediyorsunuz değil mi?

Valentina Gomez.
ABD’de Cumhuriyetçi Parti’den Temsilciler Meclisi’ne aday. İki ay önce Kur’an-ı Kerim’i yakarken kameraya gülümsemişti. Şimdi de Gazze bombalanırken aynı rahatlıkla, “Havai fişekler başlasın” diyebiliyor.
Bir siyasetçinin değil, bir insanın bile ağzından çıkmaması gereken cümleler…

İnsanlık Sınavında Sınıfta Kaldık

Gazze’nin gökyüzü kırmızıya dönerken, orada bir annenin çığlığını kim duyabilir?
Sığınaklarda birbirine sarılan çocukların korkusunu hangi kamera gösterebilir?
Ve bütün bu acının ortasında, bir Amerikalı politikacının “şov” yapabilmesini hangi vicdan açıklayabilir?

Gomez’in videosu aslında bireysel bir delilik değil; sistematik bir çürümüşlüğün dışavurumu.
Kendini “özgürlükler ülkesi” diye tanımlayan bir toplumun, empati yoksunluğunun geldiği son nokta.
Savaşın bile bir reyting aracına dönüştüğü bu çağda, ahlaki çöküşün videoya alınmış hali bu.

İfade Özgürlüğü Değil, Nefretin Pazarlanması

Bazı kesimler Gomez’in davranışını “ifade özgürlüğü” olarak savunuyor.
Oysa burada söz konusu olan ifade değil; nefretin pazarlanması, acı üzerinden popülizm üretmektir.
Bir halk bombalanırken alkış tutmak özgürlük değil, insanlığa ihanettir.
Gomez’in yaptığı tam da budur.

Gazze Aynasıdır: Kimin Kim Olduğunu Gösterir

Gazze, bugün sadece bir coğrafya değil.
İnsanlığın vicdanına tutulmuş bir aynadır.
Kim gerçekten “insan” kalabildi, kim nefrete teslim oldu, kim acıyı eğlenceye dönüştürdü — bu ayna herkesi gösteriyor.
Ve ne yazık ki bu aynada Valentina Gomez gibi yüzler çoğalıyor.

Dünyanın sustuğu, ekranların sessizleştiği bu zamanlarda, acıya kahkaha atanların sesi yankılanıyor.
Ama unutulmasın:
Bir gün o kahkahalar, o sessizliğin içinde yankılanacak — tıpkı vicdanların duvarına çarpan bir mermi gibi.

Patlamış mısırla savaş izleyen bir kadının hikayesi değil bu.
Bu, insanlığın kendini tükettiği bir çağın hikayesi.
Ve belki de bu yüzden, asıl yanan Gazze değil… insanlığın kalbidir.

 

YORUMLAR

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

7 + 9 = ?

YAZARLAR
TÜMÜ

SON HABERLER