Böyle Bir İhmal Olabilir Mi?

Bu yaşanan olay sadece bir “ihmal” haberi değil… İnsanların sağlık sistemine duyduğu güveni sarsan, vicdanları yaralayan bir dramdır. Bir insan yaşam savaşı verirken ambulansın anahtarının kaybolması, ardından dakikaların boşa gitmesi ve sonunda bir ölüm haberi gelmesi… Gerçekten insanın aklı almıyor. Hele ki küçücük bir çocuğun babasının mezarına uzanıp toprağını öpmesi… İşte o görüntü, bu olayın en ağır tarafı oldu.

Bir ambulans düşünün… İçinde yaşamla ölüm arasında gidip gelen bir insan var. Sağlık ekipleri kalp masajı yapıyor, zamanla yarışılıyor. Çünkü kalp krizinde saniyeler bile hayat kurtarır. Ama tam o sırada ambulans hareket edemiyor. Nedeni ise anahtarın kaybolması…

Böyle bir şey olabilir mi?

Vatandaşın ambulansa bakışı nettir: “O araç geldiğinde hayat kurtulacak.” Çünkü ambulans sadece bir araç değildir; umut demektir, yetişmek demektir, son çare demektir. Ancak Adana’da yaşanan bu olayda umut, bir anahtarın bulunamamasıyla yerini çaresizliğe bıraktı.

Elbette sağlık çalışanlarının işi çok zor. Günlerce uykusuz kalan, insan kurtarmak için mücadele eden binlerce fedakâr sağlık emekçisi var. Ancak tam da bu yüzden sistemin hataya yer bırakmaması gerekir. Çünkü ambulansta yaşanan en küçük aksaklık bile bir insanın yaşamına mal olabilir.

Olayın en can yakıcı kısmı ise ailenin anlattıkları oldu. Bir eşin “40 dakika ambulansın içinde bekledik” sözleri, bir çocuğun “Babam geri gelmeyecek” diyerek mezara sarılması… Bunlar sıradan cümleler değil. Bunlar ömür boyu dinmeyecek bir acının sesi.

Şimdi soruşturma başlatıldı deniliyor. Kamera kayıtları inceleniyor, ifadeler alınıyor. Peki sonuç ne olursa olsun, o çocuk babasını geri alabilecek mi? O mezarın başındaki gözyaşları dinecek mi?

Belki de bu olayın ardından sadece bireysel hata değil, sistemsel eksikler de tartışılmalı. Ambulanslarda yedek anahtar prosedürü var mı? Acil durumlarda alternatif çalışma sistemi neden devreye girmedi? Dakikaların bu kadar kritik olduğu bir müdahalede neden böylesine büyük bir aksama yaşandı?

Çünkü mesele artık sadece kaybolan bir anahtar değil…
Kaybolan şey, bir ailenin hayatı oldu.

Ve toplum şimdi aynı soruyu soruyor:
“Bir insan hayatı gerçekten bu kadar kolay riske atılabilir mi?”