Son Kitap Kur’an-ı Kerim, Yüce Yaratıcımız tarafından tüm insanlığa gönderilmiş olduğu gibi son evrensel ve tarihi bir mesajdır aynı zamanda. İslam Peygamberi Hz. Muhammed Mustafa (sav.)’e indirildiği andan, dünyanın son bulacağı kıyamet anına kadar da tüm insanlık için dini ile hukuki ve ahlaki boyutta İlahi bir rehberdir. O’nun hükmü kıyamete kadar da geçerlidir. Bir harfi bile değişmemiş ve de asla mı asla da değiştirilemeyecektir. Tevrat ile Zebur ve İncil onları getiren Peygamberlere rağmen tahrif edilmiş yani yırtılmış, atılmış ya da yok edilmiş veya içeriği ve hükümleri değiştirilmiş olduğundan bir sürü ve birinin dediğini bir diğeri tutmayan Tevrat ve İncil kitapçıkları ortalıkta dolaştırılmaktadır. Bu hususları bizden daha iyi bilen Yüce Yaratıcımız Allah (cc.) Kuran’ın değiştirilemeyeceğini kendisi garanti ediyor. Zira Kutsal Kitabımız, İlahi ve insani önlemlerle Rabbimizin koruması altındadır.
Kur’an-ı Kerim’in pek çok ayetinde “Yâ Eyyü-Hennâs = Ey İnsanlar!..” diye hitap edilmektedir. Allah (cc.); Âdemoğulları ile Havanın kızları insan unsurlarını rengi ile derisi ve erkek ile dişi, varlıklı veya yoksul, genç ya da yaşlı, dağlı veya ovalı, kıtalı ile okyanuslu, küçük ve büyük, soylu ya da gariban, okumuş ile okumamış, inanmış veya inkar etmiş, amir veya memur, sanatçı ya da çoban vb. ayrımı yapmadan “EY İNSANLAR = EY KULLARIM!..” diye hepimize hitap etmekteyken, bize ne oluyor da yaratılanlar arasında kategoriler oluşturuyoruz ki canlarım?
Son kitap Kur’an, tüm insanlığı hidayete ve ebedi kurtuluşa davet etmekte ve bunun da yol ile yordamlarını açıklamaktadır. Rabbimiz ile çevremize ve canlı veya cansız bütün yaratılanlara karşı görev ve sorumluluğumuzu bize öğreten metinleri oluşturmakta ve İslam Dini’nin birlikte ve huzur içinde ve de kardeşçe nasıl yaşabileceğimizi öğütleyen bir rehberimizdir. Bilgi ile bilgeliğin, hikmet ile iyilik ve güzelliğin, hoşgörü ile affedici olmanın, barış ve huzur içinde yaşayabilmenin, adalet ve birlikte yaşayabilmenin ilkelerini bildirmektedir. Bunların yanında insan onur ve haysiyetini, hak ve hürriyetini mukaddes bilmeyi emreder. Bir daha kitap indirilmeyeceğini bilen Müslümanlar; Kutsal kitaplarını rehber edindiklerinde tarih boyunca farklı inanç ve kültürlerle bir arada barış ve huzur ile saygı ve sevgi çerçevesi içinde yaşamanın en güzel örneklerini sunmuşlardır tarihin altın sayfalarına!.. Kuran’ın kendisine indirildiği Hz. Muhammed (sav.)’in hitap biçimine de birlikte bir göz atalım istiyorum.
Allah Resulü, konuşurken az sözle çok şey ifade ederek söz ederdi ve gerekmedikçe de konuşmazdı. Sözü ağzında gevelemezdi, bilakis konuşması açık ile anlaşılır ve netti. Konuşurken nezaketi elden bırakmaz, muhatabına kırıcı bir tarzda asla hitap etmezdi. Teşbih ve kıyaslamalarla anlatmak istediklerini daha açık hale getirir ve de anlattıklarının muhatabının zihninde daha kalıcı olmasını önemserdi.
İslam Peygamberi, kendisine yöneltilen soruları yanıtlarken karşısındakinin durumunu gözetir, onun ihtiyaç ve eksikliklerine göre cevap verirdi. Beden dilinin, yerine göre, konuşma yoluyla verilen mesajlardan daha güçlü ve daha etkili olduğu gerçeğinden hareketle, jest ve mimiklerini iletişimde etkili bir şekilde kullanırdı.
Hatemü’l- Enbiya Allah Resulü, konuşurken bile muhatabının anlayış seviyesini dikkate alır ve de kelimelerini ona göre seçerdi. Muhammed Mustafa (sav.), ashabının yanında bir öğretmen ve samimi bir arkadaş ile ordunun başında dirayetli bir komutan, eşlerine karşı anlayışlı bir koca ve çocuklarının yanında ise şefkatli bir baba olarak konuşurdu.
Yığınların sevgilisi Hz Peygamberimizin, “O hiçbir söz söylemez ki yanında çok dikkatli bir gözetleyici olmasın!..” (Kaf Suresi, 50/18) İlahi emre her zaman ve mekânda dikkat ettiği yaşantısından bir kesiti sizlerle paylaşmaya çalıştığımı düşünüyorum canlarım.
YORUMLAR