Kimileri vardır, yazın sıcağına kavuşmak için gün sayar. Deniz kenarında kavrulmayı, güneşin yakıcı sıcaklığını mutluluk sayar. Bir de tam tersi olanlar vardır: çiniofiller. Yani karı, kışı, soğuğu seven insanlar…
Çiniofiller için beyaz örtü yalnızca bir mevsim manzarası değil, ruhun aradığı huzurdur. Yağmurun ardından yavaşça düşen ilk kar taneleri, onların kalbinde tarif edilemez bir sevinç uyandırır. Soğuğun içindeki sessizlik, sıcağın gürültüsünden çok daha kıymetlidir onlar için. Çünkü kış, aslında biraz da içe dönüştür; kendini dinlemenin, kalabalıklardan uzaklaşıp yalnızca kendi nefesini duymanın mevsimidir.
Yaz sıcağı çiniofillere göre fazlasıyla yorucudur. Nemli havada daralan göğüs, güneşin kavurduğu cilt, sokaklarda bitmeyen gürültü… Onlar için bunlar özgürlük değil, esarettir. Özgürlük, karın bembeyaz taneleriyle gelen o serinliktedir. Bir pencere kenarında battaniyeye sarılıp karı seyretmek, sıcağın yorduğu kalabalık tatillerden çok daha huzur vericidir.
Ben bazen düşünüyorum: Çiniofiller aslında sadece karı sevmekle kalmıyor, hayata bakış biçimini de belirliyorlar. Çünkü onlar için güzellik, yakıcı parlaklıkta değil; serin dinginlikte gizli. Toprak donarken ruhları tazeleniyor, ağaçlar çıplakken hayalleri dallanıyor.
Belki de bu yüzden çiniofiller, kalabalıkların gitmek istemediği yerlere gönüllü giderler. Issız dağ yolları, karla kapanmış köyler, tipinin ortasında yürümek… Bunlar onların gerçek tatilidir. Onlara “üşümek” değil, “yaşamak” gibi gelir.
Ve ben şunu söylemeden edemem: Çiniofiller bize önemli bir şeyi hatırlatıyorlar. Mutluluk herkes için tek bir tanım değildir. Kimine göre yaz güneşi, kimine göre kışın beyaz sessizliği. Önemli olan kendi mevsimini bulmak, kendi iç ikliminde huzuru yakalamak…
YORUMLAR