Bazen büyük olayların arkasında büyük nedenler arıyoruz. Oysa Karabük’te yaşanan son olay, küçücük bir bahanenin nasıl saniyeler içinde kavgaya dönüşebildiğini bir kez daha gösterdi.
1.Yıl Mahallesi 1002 Nolu Cadde’de iki kişi arasında iddiaya göre “yan bakma” meselesi nedeniyle tartışma çıktı. Sözler yetmedi, öfke büyüdü, yumruklar konuşmaya başladı. Çevredeki vatandaşların araya girmesiyle kavga sona ererken, olayın ardından iki kişi polis merkezine götürüldü ve taraflar hakkında adli işlem başlatıldı.
Peki gerçekten bütün bunlara değer miydi?
Bir bakış…
Belki birkaç saniye süren bir göz teması…
Sonrasında tartışma, kavga, polis merkezi ve adli işlem.
Son yıllarda sokakta, trafikte, toplu taşımada ya da günlük hayatın herhangi bir anında benzer görüntülerle daha sık karşılaşıyoruz. “Neden baktın?”, “Neden korna çaldın?”, “Neden önümden geçtin?” gibi son derece basit meseleler, insanların öfkelerini kontrol edememesi nedeniyle çok daha ciddi olaylara dönüşebiliyor.
Asıl düşündürücü olan da burada başlıyor.
İnsanların birbirine tahammülü neden bu kadar azaldı?
Bir yanlış anlaşılmayı konuşarak çözmek bu kadar mı zorlaştı?
Karabük’teki olayda çevredeki vatandaşların araya girmesi muhtemel daha büyük bir olayın önüne geçti. Ancak her kavganın sonu bu kadar kolay bitmeyebilir. Bir yumruk, bir düşme, bir anlık kontrol kaybı insan hayatında geri dönüşü olmayan sonuçlara yol açabilir.
Üstelik kavga bittikten sonra öfke de bitmiyor.
Geride polis ifadeleri, adli süreçler, belki pişmanlık ve “Keşke” ile başlayan cümleler kalıyor.
Toplum olarak belki de yeniden şu basit gerçeği hatırlamamız gerekiyor:
Her bakış meydan okuma değildir.
Her söz kavga sebebi değildir.
Her tartışmayı kazanmak zorunda değiliz.
Bazen birkaç adım uzaklaşmak korkaklık değil, olgunluktur.
Karabük’te yaşanan bu olay birkaç dakikalık bir cep telefonu görüntüsü olarak hafızalarda kalabilir. Ancak görüntünün arkasındaki mesaj çok daha önemli:
Bir anlık öfke, insanın karşısına yıllarca taşıyacağı sonuçlar çıkarabilir.Bu nedenle mesele aslında “yan bakma” meselesi değil.
Mesele, birbirimize ne kadar tahammül edebildiğimiz meselesi.
