Kimi zaman bir serçenin sessiz çığlığıyla başlar. Bazen bir sincap, bir kaplumbağa, bir kirpinin çaresiz bakışıyla… Ormanlar yanarken yalnız ağaçlar değil, nefes alan her şey tutuşur aslında. Alevler, doğanın bağrını delerken biz sadece dumanı görürüz. Oysa gözden kaçan bir detay var: Hayvanlar.
Yüzlerce kuş, yuvasını kaybeder her yangında. Karacalar yönlerini şaşırır. Kaplumbağalar kaçamaz, köstebekler göç yollarını bulamaz. Ağaçlar kömür olurken onların yaşam döngüsü de sessizce sona erer. O sessizlik, bazen en çok can yakanıdır. Çünkü bir çığlığı duymadığımızda, acının da farkına varmayız.
Televizyon ekranlarında alevlerin dansını izlerken gözlerimiz bir çift bakan gözü kaçırır. Dumanın arasından çıkan yanık bir kedi, yanan ormanda yuvasını arayan bir köpek ya da postunun yarısı tutuşmuş bir tavşan… O an, doğanın feryadı olur.
Peki biz ne yapıyoruz? Yangınlar sonrası “ağaçlandırma” kampanyaları açıyoruz, birkaç fidan dikiyoruz belki ama o hayvanların yerine ne koyabiliyoruz? Bir kuşun sığındığı o çatallı dalı, bir sincap ailesinin yuva yaptığı kovuğu, tilkinin izini sürdüğü patikayı?
Orman, sadece ağaçlardan ibaret değil. Orman, bir yaşam. Bir ekosistem. Kimi uçar, kimi sürünür, kimi hoplaya zıplaya dolaşır ama her biri bu gezegenin sessiz sakinleri. Ve her yangında, bizden sessizce eksiliyorlar.
Gönüllüler tarafından kurtarılan yaralı hayvanlara umut olmak elimizde. Su kapları bırakmak, geçici barınaklar yapmak, veteriner desteği sağlamak… Her birimiz küçük bir iyilikle bir cana nefes olabiliriz.
Bu yaz da alevler yükselirse, lütfen sadece ağaçları değil, kuşları, sincapları, ceylanları da hatırla. Çünkü onlar konuşamaz, haber olamaz, ama yoklukları büyük bir eksikliktir.
Unutma: Her orman yangınında sessizce yanan bir hayat var. Göz göze gelemeyeceğimiz bir veda.
YORUMLAR