Geçtiğimiz günlerde açıklanan uluslararası bir sıralama, hepimizin içini kıvançla doldurdu. Türkiye, dünyanın en güzel üçüncü ülkesi seçildi. Belki kimileri bu haberi gördü geçti, kimileri de “Zaten öyleydi” deyip geçiştirdi. Ama bence bu başarı, sadece bir sıralamanın ötesinde; bu toprakların bize sunduğu nimetlerin, çeşitliliğin ve derinliğin bir yansıması.
Düşünün; aynı ülkede hem Karadeniz’in sisli ormanlarında yürüyebilir, hem Ege’nin zeytin kokulu kasabalarında gün batımını izleyebilir, hem de Kapadokya’nın büyülü peri bacalarıyla zamanda yolculuğa çıkabilirsiniz. Türkiye sadece güzel değil, aynı zamanda katman katman bir medeniyet atlası gibi.
Güzellikten Öte Bir Anlam
Bu sıralamalarda genellikle doğa, iklim, tarihi miras, kültürel zenginlik gibi kriterler baz alınır. Türkiye bu başlıkların hepsinde tek tek değil, bir bütün olarak parlıyor. Biz sadece doğasıyla değil; mutfağı, müziği, insan dokusu ve geçmişiyle de güzelliği çok yönlü taşıyoruz.
İstanbul’un sabah boğazı, Mardin’in akşam ezanı, Ayvalık’ta zeytin toplayan eller, Doğu’da yükselen Anadolu güneşi… Bu ülke sadece görsel bir güzellik değil, duygusal bir derinlik de barındırıyor. Belki de bu yüzden buraya gelen bir turist sadece gezmiyor, bazen sessizce kalıyor ve “Ben burada kalmak istiyorum” diyor.
Kendi Cennetimize Yabancılaşmak
Ama işin en acı yanı şu: Türkiye’nin bu kadar güzel olduğuna dünyadaki milyonlar inandı, biz hâlâ “tatil için yurtdışına kaçalım” derdindeyiz. Kendi denizimize, kendi yaylamıza, kendi tarihimize yeterince kıymet vermiyoruz. Bu listeyi görünce insan ister istemez düşünüyor: Biz gerçekten bu güzelliğin farkında mıyız?
Bazen “yerli turistin cebi yanıyor” diyoruz, bazen “her yer kalabalık” deyip geri duruyoruz. Oysa bu toprakları sevmek için, illa çok paranızın olmasına gerek yok. Bir bahar günü Ege kasabasına düşen bir yağmuru izlemek bile, insanın ruhunu yıkayıp geçiyor.
Bu Ülke Bizim: Kıymetini Bilmek Zorundayız
Türkiye’nin üçüncülüğü aslında bir övgü değil, bir hatırlatma. Bu cennet vatanı korumak, kıymetini bilmek, doğasına ve kültürüne sahip çıkmak artık bir lüks değil, zorunluluk. Tarihi binalar yıkılmasın diye, zeytinlikler betonlaşmasın diye, yaylalar yollarla delik deşik olmasın diye mücadele etmek; bu güzelliği torunlarımıza bırakmak için şart.
Belki o listede üçüncü sıradayız ama gönlümüzde hep birinciyiz. Bu da bize yeter. Ama o gönül rahatlığını sürdürebilmek için, Türkiye’ye sadece bakmak değil, onu yaşamak, korumak ve hissetmek gerekiyor.
Çünkü bu ülke sadece bir coğrafya değil, yaşayan bir masal.
YORUMLAR