Bir sabah uyanıyorsunuz… Perdeden süzülen ışık her zamankinden farklı. Sokak sessiz, çatılar bembeyaz. Telefonlar ardı ardına bildirim veriyor ve o cümle düşüyor ekranlara: “Okullar tatil.”
İşte o an, sadece öğrenciler değil; aslında hepimiz biraz çocuk oluyoruz.
Kar yağışı yetişkinler için çoğu zaman “trafik”, “aksama”, “soğuk” demek. Ama çocuklar için kar, kelimenin tam anlamıyla bir mucize. Ders zili susar, ödevler rafa kalkar, alarm saatleri iptal olur. Yerine ne gelir? Kahkahalar, kartopu savaşları, ıslanan eldivenler ve camdan dışarı bakarken kurulan hayaller…
Okulların tatil edilmesi sadece bir idari karar değildir. Bu karar, binlerce çocuğun hafızasında yıllar sonra bile hatırlanacak bir anıya dönüşür. Çünkü çocukluk dediğimiz şey; biraz da plansız tatillerden, beklenmedik sevinçlerden ve karın üstünde bırakılan ilk ayak izlerinden oluşur.
Bugün sokakta yürürken elinde poşetle eve dönen bir çocuktan çok, kardan adamına havuç arayan bir çocuk görürsünüz. Parklar bir anda şenlenir. Üşüyen yanaklara rağmen kimse eve girmek istemez. Çünkü o anın telafisi yoktur; kar bugün yağar, bugün oynanır.
Bir de işin ev tarafı vardır. Sobanın ya da kaloriferin başında içilen sıcak çay, camda biriken buğuyla çizilen resimler, annelerin “üşüteceksin” uyarıları… Hepsi bir bütünün parçasıdır. Kar tatili, aileyi de yavaşlatır. Acele yoktur, telaş yoktur. Zaman biraz durur.
Belki de bu yüzden kar tatilleri bu kadar değerlidir. Çünkü çocuklara sadece dinlenme değil, özgürlük verir. Programlanmamış bir günün ne demek olduğunu öğretir. O gün ders kitabı yerine hayal gücü açılır.
Yıllar sonra o çocuklar büyüdüğünde; kar yağdığında hâlâ içleri kıpırdar. İşe gitmek zorunda olsalar bile bir yanları “Acaba tatil olur mu?” diye düşünür. Çünkü kar, insanın içindeki çocuğu uyandırır. Yaş kaç olursa olsun.
Evet, kar yağışı hayatı zorlaştırabilir. Ama bazı günler hayatın biraz zorlaşması, ruhun biraz hafiflemesi içindir. Okullar tatil olduğunda sadece öğrenciler mutlu olmaz; şehir de nefes alır.
Bugün pencereden dışarı bakın. O beyaz örtünün altında koşan çocuklara iyi bakın. Çünkü onlar şu an sadece karla oynamıyor; gelecekte gülümseyerek hatırlayacakları anılar biriktiriyor.
Ve belki de en güzeli şu:
Kar yağarken herkes eşitlenir.
Büyüğü, küçüğü, öğrencisi, öğretmeni…
Herkes biraz mutlu olur.
YORUMLAR